|
Dostrzeganie bliźnich i odkrywanie wartości. Materiały na wesoło i na bardzo poważnie, o
nas, dla Was i o całym świecie. Nieoficjalna strona katolicka
(także dla niekatolików i wątpiących). |
 |
Strona Duszyczek i Duszków - Internetowa wspólnota pomocy i wsparcia duchowego. Rozmowy, wartości, intencje
DUSZKI.PL
a tak dokładnie to Duszyczki i Duszki (*)
- czyli "Duszkowo" :-)
Dzisiaj jest: 2026-07-08 18:50:01 Aktualizacja dnia: 2026-07-08 14:22:36
|
|
 
Gdy
oczekujesz pomocy lub sam(a) chcesz innym pomagać. Albo
chciał(a)byś porozmawiać o czymś ważnym lub choćby tylko o
wczorajszym podwieczorku :-) Dla wszystkich, w każdym wieku
- od 0 do 201 lat ;-)
|
[an error occurred while processing this directive]
Rocznica
20 lat oficjalnego działania Duszków w dniu 01.11.2025 i 19 lat strony Duszki.pl! (*):-)
Serdecznie zapraszamy!
UWAGA!
Ten serwis, strona i podstrony mogą używać cookies i podobnych
technologii (brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza zgodę na to)!
Krótkie zamy¶lenia i komentarze do czytań mszalnych.
XXX tydzień Okresu Zwykłego
1
Zamy¶lenie i komentarze do czytań mszalnych XXX tydzień Okresu Zwykłego
28 PA¬DZIERNIKA 2007
XXX Niedziela Zwykła
W ko¶ciołach po¶więconych, poza katedralnymi, uroczysto¶ć rocznicy po¶więcenia własnego
ko¶cioła
(Syr 35,12-14.16-18)
Pan jest Sędzi±, który nie ma względu na osoby. Nie będzie miał On względu na osobę przeciw
biednemu, owszem, wysłucha pro¶by pokrzywdzonego. Nie lekceważy błagania sieroty i wdowy,
kiedy się skarży. Kto służy Bogu, z upodobaniem będzie przyjęty, a błaganie jego dosięgnie
obłoków. Modlitwa biednego przeniknie obłoki i nie ustanie, aż dojdzie do celu. Nie odst±pi ona, aż
wejrzy Najwyższy i ujmie się za sprawiedliwymi, i wyda słuszny wyrok.
(Ps 34,2-3.17-19.23)
REFREN: Biedak zawołał i Pan go wysłuchał.
Będę błogosławił Pana po wieczne czasy,
Jego chwała będzie zawsze na moich ustach.
Dusza moja chlubi się Panem,
niech słysz± to pokorni i niech się wesel±.
Pan zwraca swe oblicze przeciw zło czyni±cym,
by pamięć o nich wymazać z ziemi.
Pan słyszy wołaj±cych o pomoc
i ratuje ich od wszelkiej udręki.
Pan jest blisko ludzi skruszonych w sercu,
ocala upadłych na duchu.
Pan odkupi dusze sług swoich,
nie zazna kary, kto się doń ucieka.
(2 Tm 4,6-9.16-18)
Krew moja już ma być wylana na ofiarę, a chwila mojej rozł±ki nadeszła. W dobrych zawodach
wyst±piłem, bieg ukończyłem, wiarę ustrzegłem. Na ostatek odłożono dla mnie wieniec
sprawiedliwo¶ci, który mi w owym dniu odda Pan, sprawiedliwy Sędzia, a nie tylko mnie, ale i
wszystkich, którzy umiłowali pojawienie się Jego. Po¶piesz się, by przybyć do mnie szybko. W
pierwszej mojej obronie nikt przy mnie nie stan±ł, ale mię wszyscy opu¶cili: niech im to nie będzie
policzone! Natomiast Pan stan±ł przy mnie i wzmocnił mię, żeby się przeze mnie dopełniło
głoszenie Ewangelii i żeby wszystkie narody je posłyszały; wyrwany też zostałem z paszczy lwa.
Wyrwie mię Pan od wszelkiego złego czynu i wybawi mię, przyjmuj±c do swego królestwa
niebieskiego; Jemu chwała na wieki wieków! Amen.
(2 Kor 5,19)
W Chrystusie Bóg pojednał ¶wiat ze sob±, nam za¶ przekazał słowo jednania.
2
Zamy¶lenie i komentarze do czytań mszalnych XXX tydzień Okresu Zwykłego
(Łk 18,9-14)
Jezus powiedział do niektórych, co ufali sobie, że s± sprawiedliwi, a innymi gardzili, tę
przypowie¶ć: Dwóch ludzi przyszło do ¶wi±tyni, żeby się modlić, jeden faryzeusz a drugi celnik.
Faryzeusz stan±ł i tak w duszy się modlił: Boże, dziękuję Ci, że nie jestem jak inni ludzie, zdziercy,
oszu¶ci, cudzołożnicy, albo jak i ten celnik. Zachowuję post dwa razy w tygodniu, daję dziesięcinę
ze wszystkiego, co nabywam. Natomiast celnik stał z daleka i nie ¶miał nawet oczu wznie¶ć ku
niebu, lecz bił się w piersi i mówił: Boże, miej lito¶ć dla mnie, grzesznika. Powiadam wam: Ten
odszedł do domu usprawiedliwiony, nie tamten. Każdy bowiem, kto się wywyższa, będzie
poniżony, a kto się uniża, będzie wywyższony.
Kilka słów do Listu do Tymoteusza.
Perykopa z Drugiego Listu do Tymoteusza, któr± słyszymy dzisiaj w drugim czytaniu jest jednym z
moich ulubionych cytatów biblijnych. Cały ten list, jest bardzo osobistym pismem skierowanym do
umiłowanego ucznia Apostoła młodego biskupa Tymoteusza. Ta jednak perykopa jest szczególnie
osobista. ¦w. Paweł wyznaje w niej szczególne głębok± ufno¶ć w Boż± dobroć, która wynagrodzi
mu trudy jego życia. W pierwszej czę¶ci perykopy występuj± dwa obrazy, które maj± ukazać
misterium jego ¶mierci. Pierwszy obraz zaczerpnięty jest z uczty ofiarnej, któr± ¶w. Paweł opisuje
już w Li¶cie do Filipian „A je¶li nawet krew moja ma być wylana przy ofiarniczej posłudze około
waszej wiary, cieszę się i dzielę rado¶ć z wami wszystkimi:” (por. Flp 2,17). Obraz ten zaczerpnięty
jest z ksi±g Starego Testamentu w którym dokładnie opisano w jaki sposób i co należy przeznaczać
na tego rodzaju ofiary i kiedy należy je składać. Podczas takich uczt ofiarnych wylewano na ofiarę
wodę, wino lub oliwę. Szczegóły oraz nakaz składania tych ofiar znajdujemy w Księdze Wyj¶cia
„Do pierwszego baranka dodasz dziesi±t± czę¶ć efy najczystszej m±ki, zaprawionej czwart± czę¶ci±
hinu wyci¶niętej oliwy, a jako ofiarę płynn± złożysz wino w ilo¶ci czwartej czę¶ci hinu.” (por. Wj
29,40) oraz w Księdze Liczb „Do tego jako ofiara z płynów , w ilo¶ci jednej czwartej hinu na każde
jagnię. Sycera ma być wylana dla Pana w obrębie ¶wi±tyni” (por. Lb 28,7). W taki sam sposób ¦w.
Paweł będzie przelewał swoj± krew jako ofiarę złożon± podczas męczeństwa. W kolejnych wersach
Apostoł dokonuje podsumowania swojego życia, ograniczaj±c sie jedynie do okresu apostolskiego
czyli tego, który był najważniejszy w jego życiu bo w cało¶ci po¶więcony Jezusowi Chrystusowi i
głoszeniu Ewangelii. Porównuje ten okres zawodów, boju który stoczył i który wskazuje na bogate i
trudne życie ¶w. Pawła które w szczegółach opisał w Drugim Li¶cie do Koryntian (por. 2 Kor
11,23-33), oraz biegu który ukończył. Jako dobry zawodnik Apostoł doszedł do kresu swojej
działalno¶ci głoszenia Słowa Bożego i do kresu swojego życia. Dlatego teraz może odej¶ć, patrz±c
w przyszło¶ć spokojnie i z ufno¶ci± ponieważ jego działalno¶ć apostolska przyniosła dobre efekty.
Dlatego ¶w. Paweł w sposób metaforyczny przedstawia swoj± nagrodę jako wieniec
sprawiedliwo¶ci. Nagroda która czeka na niego jest już „przygotowana i odłożona”, aby w owym
dniu czyli w dniu paruzji została mu wręczona jako nagroda za sprawiedliwe życie ponieważ jest
ona znakiem sprawiedliwo¶ci, któr± się kieruje Bóg, który wręczy tę nagrodę Apostołowi. Sam Bóg
nazywany jest tu przez ¶w. Pawła Sprawiedliwym Sędzi±. Taka sama nagroda czeka też na innych
Chrze¶cijan którzy uwierzyli w Chrystusa i z wiar± oczekuj± jego przyj¶cia. W dalszej czę¶ci
perykopy o jeszcze bardziej osobistym charakterze widzimy obraz starego i samotnego ¶w. Pawła,
gotuj±cego się na rychł± ¶mierć, który przywołuje do siebie swojego umiłowanego ucznia, chce go
jeszcze raz zobaczyć przed swoj± ¶mierci± dlatego ponagla go żeby ten przybył do niego jak
najszybciej, czuje się samotny i opuszczony przez wszystkich tylko nie przez Boga, który cały czas
stoi przy nim i go umacnia tak żeby ¶w. Paweł przez swoj± ¶mierć również dał ¶wiadectwo
głoszonej poprzez siebie Ewangelii. Jeszcze raz ¶w. Paweł wyraża ufno¶ć Bogu, tym razem ufa, że
3
Zamy¶lenie i komentarze do czytań mszalnych XXX tydzień Okresu Zwykłego
Pan wybawi go od wszelkiego zła, ale już nie tu na ziemi tylko przyjmuj±c do swojego królestwa.
Perykopa ta jest szczególnie osobistym wyznaniem ¶w. Pawła dotycz±cym jego życia i ¶mierci oraz
tego co czeka go póĽniej. Polecam wam wszystkim przeczytanie tego krótkiego, ale bardzo
osobistego i wzruszaj±cego pisma. Po przeczytaniu tego Listu moim największym marzeniem jest
żebym mógł przy końcu mojego życia, gdy sam gotować będę się na ¶mierć, patrz±c wstecz na całe
moje życie, zachowuj±c spokój i wielk± ufno¶ć w Miłosierdzie Boże, chciałbym muc powtórzyć za
¶w. Pawłem „W dobrych zawodach wyst±piłem, bieg ukończyłem, wiarę ustrzegłem.”
Moje zamy¶lenie przy czytaniu ewangelii.
Przypomina mi się film Taylora Hackforda „Adwokat diabła” i jedna scena w której Al Pacino
graj±cy diabła wypowiada kwestię „Próżno¶ć to mój ulubiony grzech”. Faryzeusz i celnik. Jeden
człowiek można by powiedzieć Boży, znaj±cy prawo i wszystkie rytualne czynno¶ci przewidziane
prawem, drugi symbol korupcji kolaboracji z okupantem, mówi±c celnik miano na my¶li grzesznik.
Dwie postacie i dwie różne postawy. Pokora i próżno¶ć.
„Próżno¶ć to mój ulubiony grzech”. „Kto
się wywyższa będzie poniżony, a kto sie uniża, będzie wywyższony”.
Jezu Chryste, dziękuję ci za dar wiary, dziękuję, że mogę nazywać się Twoim uczniem, umacniaj
mnie w wierze i spraw Panie żebym nigdy nie popadał w pychę, spraw Panie, abym zawsze miał
¶wiadomo¶ć swojej marno¶ci, swojej mało¶ci, abym nigdy nie wywyższał sie ponad moich bliĽnich
uważaj±c sie za lepszego od nich, tylko zawsze potrafił postępować tak jak Ty mój Mistrzu, żebym
nigdy nie zapomniał, że „Syn Człowieczy nie przyszedł aby mu służono lecz aby służyć”.
4
Zamy¶lenie i komentarze do czytań mszalnych XXX tydzień Okresu Zwykłego
29 PA¬DZIERNIKA 2007
Poniedziałek XXX tygodnia Okresu Zwykłego
Dzień powszedni
(Rz 8,12-17)
Jeste¶my, bracia, dłużnikami, ale nie ciała, by¶my żyć mieli według ciała. Bo jeżeli będziecie żyli
według ciała, czeka was ¶mierć. Jeżeli za¶ przy pomocy Ducha u¶miercać będziecie popędy ciała -
będziecie żyli. Albowiem wszyscy ci, których prowadzi Duch Boży, s± synami Bożymi. Nie
otrzymali¶cie przecież ducha niewoli, by się znowu pogr±żyć w bojaĽni, ale otrzymali¶cie ducha
przybrania za synów, w którym możemy wołać: Abba, Ojcze! Sam Duch wspiera swym
¶wiadectwem naszego ducha, że jeste¶my dziećmi Bożymi. Jeżeli za¶ jeste¶my dziećmi, to i
dziedzicami: dziedzicami Boga, a współdziedzicami Chrystusa, skoro wspólnie z Nim cierpimy po
to, by też wspólnie mieć udział w chwale.
(Ps 68,2.4.6-7.20-21)
REFREN: Bóg nasz jest Bogiem, co zbawia człowieka
Bóg wstaje i rozpraszaj± się Jego wrogowie,
pierzchaj± przed Jego obliczem ci, którzy Go nienawidz±.
A sprawiedliwi ciesz± się i wesel± przed Bogiem,
i rozkoszuj± się rado¶ci±.
Ojcem dla sierot i wdów opiekunem
jest Bóg w swym ¶więtym mieszkaniu.
Bóg dom gotuje dla opuszczonych,
jeńców prowadzi ku lepszemu życiu.
Pan niech będzie przez wszystkie dni błogosławiony:
Bóg, który nas dĽwiga co dzień. Zbawienie nasze
Bóg nasz jest Bogiem, który wyzwala,
Pan nas ratuje od ¶mierci.
(J 17,17)
Słowo Twoje, Panie, jest prawd±, u¶więć nas w prawdzie.
(Łk 13,10-17)
Jezus nauczał w szabat w jednej z synagog. A była tam kobieta, która od osiemnastu lat miała ducha
niemocy: była pochylona i w żaden sposób nie mogła się wyprostować. Gdy Jezus j± zobaczył,
przywołał j± i rzekł do niej: Niewiasto, jeste¶ wolna od swej niemocy. Włożył na ni± ręce, a
natychmiast wyprostowała się i chwaliła Boga. Lecz przełożony synagogi, oburzony tym, że Jezus
w szabat uzdrowił, rzekł do ludu: Jest sze¶ć dni, w których należy pracować. W te więc
przychodĽcie i leczcie się, a nie w dzień szabatu! Pan mu odpowiedział: Obłudnicy, czyż każdy z
was nie odwi±zuje w szabat wołu lub osła od żłobu i nie prowadzi, by go napoić? A tej córki
Abrahama, któr± szatan osiemna¶cie lat trzymał na uwięzi, nie należało uwolnić od tych więzów w
dzień szabatu? Na te słowa wstyd ogarn±ł wszystkich Jego przeciwników, a lud cały cieszył się ze
wszystkich wspaniałych czynów, dokonywanych przez Niego.
5
Zamy¶lenie i komentarze do czytań mszalnych XXX tydzień Okresu Zwykłego
Moje zamy¶lenie przy czytaniu Ewangelii.
Jezus uzdrawia w szabat kobietę. Jest to dla żydów wielkie oburzenie wręcz ¶więtokradztwo, bo
przecież w sabat nie można wykonywać żadnej pracy. Szabat jest dniem tak bardzo ¶więtym, że
prawo żydowskie okre¶la nawet ilo¶ć kroków, które można przej¶ć żeby nie było to nazwane prac±.
Nazywano to drog± szabatow±. Wyobrażam sobie teraz t± sytuacje żydzi zgromadzeni w synagodze
i nagle przychodzi Jezus i co robi? On pracuje. Powstaje wielkie oburzenie. Dlaczego On to zrobił
przecież cały tydzień jest od tego żeby pracować. Jezus wskazuje na rzeczy istotne, na czynienie
dobra w którym nie należy ustawać, nie należy robić o niego szabatu, czynienie dobra nie jest
prac±, od której trzeba odpoczywać.
Panie Jezu Chryste proszę cię dodaj mi siły, abym nigdy nie ustawał w czynieniu dobra, żebym nie
zapominał o tym że od czynienia dobra nie ma wakacji, ¶wi±t, dni wolnych. Spraw proszę, abym
zawsze o tym pamiętał i żebym zawsze brał z Ciebie przykład jako z mojego Mistrza i Nauczyciela.
6
Zamy¶lenie i komentarze do czytań mszalnych XXX tydzień Okresu Zwykłego
30 PA¬DZIERNIKA 2007
Wtorek XXX tygodnia Okresu Zwykłego
Dzień powszedni
(Rz 8,18-25)
S±dzę, że cierpień teraĽniejszych nie można stawiać na równi z chwał±, która ma się w nas objawić.
Bo stworzenie z upragnieniem oczekuje objawienia się synów Bożych. Stworzenie bowiem zostało
poddane marno¶ci - nie z własnej chęci, ale ze względu na Tego, który je poddał - w nadziei, że
również i ono zostanie wyzwolone z niewoli zepsucia, by uczestniczyć w wolno¶ci i chwale dzieci
Bożych. Wiemy przecież, że całe stworzenie aż dot±d jęczy i wzdycha w bólach rodzenia. Lecz nie
tylko ono, ale i my sami, którzy już posiadamy pierwsze dary Ducha, i my również cał± istot± swoj±
wzdychamy, oczekuj±c - odkupienia naszego ciała. W nadziei bowiem już jeste¶my zbawieni.
Nadzieja za¶, której [spełnienie już się] ogl±da, nie jest nadziej±, bo jak można się jeszcze
spodziewać tego, co się już ogl±da? Jeżeli jednak, nie ogl±daj±c, spodziewamy się czego¶, to z
wytrwało¶ci± tego oczekujemy.
(Ps 126,1-6)
REFREN: Pan Bóg uczynił wielkie rzeczy dla nas
Gdy Pan odmienił los Syjonu,
wydawało się nam, że ¶nimy.
Usta nasze były pełne ¶miechu,
a język ¶piewał z rado¶ci.
Mówiono wtedy między poganami:
„Wielkie rzeczy im Pan uczynił”.
Pan uczynił nam wielkie rzeczy
i ogarnęła nas rado¶ć.
Odmień znowu nasz los, Panie,
jak odmieniasz strumienie na Południu.
Ci, którzy we łzach siej±,
ż±ć będ± w rado¶ci.
Id± i płacz±
nios±c ziarno na zasiew,
lecz powróc± z rado¶ci±
nios±c swoje snopy.
(Mt 11,25)
Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że tajemnice królestwa objawiłe¶ prostaczkom.
(Łk 13,18-21)
Jezus mówił: Do czego podobne jest królestwo Boże i z czym mam je porównać? Podobne jest do
ziarnka gorczycy, które kto¶ wzi±ł i posadził w swoim ogrodzie. Wyrosło i stało się wielkim
drzewem, tak że ptaki powietrzne gnieĽdziły się na jego gałęziach. I mówił dalej: Z czym mam
porównać królestwo Boże? Podobne jest do zaczynu, który pewna kobieta wzięła i włożyła w trzy
7
Zamy¶lenie i komentarze do czytań mszalnych XXX tydzień Okresu Zwykłego
miary m±ki, aż wszystko się zakwasiło.
Moje zamy¶lenie przy czytaniu ewangelii.
Dzisiaj Jezus opowiada mi o królestwie Bożym. Królestwo Boże jest czym¶ co ma dopiero nadej¶ć.
Otóż nie. Jestem zobowi±zany do budowania królestwa bożego już teraz, tu na ziemi. Jestem
zobowi±zany do głoszenia królestwa Bożego. Królestwo Boże już jest nie trzeba na nie czekać, nie
trzeba mówić że dopiero przyjdzie, już jest, a ja musze je budować. Nie mogę stać z boku, nie mogę
pozostać bierny, muszę i¶ć w ¶wiat i głosić Chrystusa, głosić Jego miło¶ć, i głosić jego dobra
nowinę. To ja jestem tym zakwasem, który ma zakwasić ciasto, to jasne że zakwas czuje się dobrze
w swoim towarzystwie ale przecież nie o to chodzi żeby pozostać w swoim towarzystwie, chodzi o
to żebym wyszedł do ¶wiata i ten wła¶nie ¶wiat zakwasił jak zakwas ciasto. Nie trzeba sie rtego bać
to ja jestem „sol± ziemi”, to ja jestem „¶wiatłem ¶wiata” a ¶wiatła nie chowa się pod korcem tylko
stawia na ¶wieczniku. Tak więc niech moje ¶wiatło ¶wieci przed ludĽmi aby widzieli moje dobre
uczynki i chwalili Ojca. (por. Mt 5,13-16)
Dobry Jezu dodaj mi siły i odwagi żebym zawsze odważnie głosił, że Królestwo Boże juz nadeszło,
żebym zawsze odważnie głosił Dobr± Nowinę nie tylko słowem, ale również całym swoim życiem
¶wiadczył o tym że jestem godny nazywać sie Twoim uczniem. Spraw Panie żeby nigdy nie
zabrakło mi siły do wyznawania wiary w Ciebie, żebym zawsze potrafił gło¶no wyznać „Jezus jest
moim Panem i Zbawicielem”.
8
Zamy¶lenie i komentarze do czytań mszalnych XXX tydzień Okresu Zwykłego
31 PA¬DZIERNIKA 2007
¦roda XXX tygodnia Okresu Zwykłego
Dzień powszedni
(Rz 8,26-30)
Duch przychodzi z pomoc± naszej słabo¶ci. Gdy bowiem nie umiemy się modlić tak, jak trzeba,
sam Duch przyczynia się za nami w błaganiach, których nie można wyrazić słowami. Ten za¶, który
przenika serca, zna zamiar Ducha, [wie], że przyczynia się za ¶więtymi zgodnie z wol± Boż±.
Wiemy też, że Bóg z tymi, którzy Go miłuj±, współdziała we wszystkim dla ich dobra, z tymi,
którzy s± powołani według [Jego] zamiaru. Albowiem tych, których od wieków poznał, tych też
przeznaczył na to, by się stali na wzór obrazu Jego Syna, aby On był pierworodnym między wielu
braćmi. Tych za¶, których przeznaczył, tych też powołał, a których powołał - tych też
usprawiedliwił, a których usprawiedliwił - tych też obdarzył chwał±.
(Ps 13,4-6)
REFREN: Ja zaufałem Twemu miłosierdziu
Spojrzyj i wysłuchaj mnie, Panie, mój Boże.
O¶wieć moje oczy, bym nie zasn±ł w ¶mierci,
by wróg mój nie mówił: „Ja go zwyciężyłem”,
by się nie cieszyli moi przeciwnicy, że się zachwiałem.
Ja za¶ zaufałem Twemu miłosierdziu,
niech się moje serce cieszy z Twojej pomocy.
Będę ¶piewał Panu,
który obdarzył mnie dobrem.
(2 Tes 2,14)
Bóg wezwał nas przez Ewangelię, aby¶my dost±pili chwały naszego Pana Jezusa Chrystusa.
(Łk 13,22-30)
Jezus nauczaj±c, szedł przez miasta i wsie i odbywał sw± podróż do Jerozolimy. Raz kto¶ Go
zapytał: Panie, czy tylko nieliczni będ± zbawieni? On rzekł do nich: Usiłujcie wej¶ć przez ciasne
drzwi; gdyż wielu, powiadam wam, będzie chciało wej¶ć, a nie będ± mogli. Skoro Pan domu
wstanie i drzwi zamknie, wówczas stoj±c na dworze, zaczniecie kołatać do drzwi i wołać: Panie,
otwórz nam! lecz On wam odpowie: Nie wiem, sk±d jeste¶cie. Wtedy zaczniecie mówić: Przecież
jadali¶my i pili¶my z Tob±, i na ulicach naszych nauczałe¶. Lecz On rzecze: Powiadam wam, nie
wiem, sk±d jeste¶cie. Odst±pcie ode Mnie wszyscy dopuszczaj±cy się niesprawiedliwo¶ci! Tam
będzie płacz i zgrzytanie zębów, gdy ujrzycie Abrahama, Izaaka i Jakuba, i wszystkich proroków w
królestwie Bożym, a siebie samych precz wyrzuconych. Przyjd± ze wschodu i zachodu, z północy i
południa i si±d± za stołem w królestwie Bożym. Tak oto s± ostatni, którzy będ± pierwszymi, i s±
pierwsi, którzy będ± ostatnimi.
Moje zamy¶lenie przy czytaniu ewangelii.
9
Zamy¶lenie i komentarze do czytań mszalnych XXX tydzień Okresu Zwykłego
Jestem ochrzczony i dumnie nazywam siebie Katolikiem, teraz jednak musze zadać sobie pytanie:
czy to wystarczy? Czy wystarczy tylko nazywać sie katolikiem a swoj± wiarę ograniczać do
niedzielnej Eucharystii? Czy wystarczy raz w roku spowiadać się Komunię ¶więt± przyjmować?
Czy wystarczy posty nakazane zachowywać? Wydaje mi się, że Jezus oczekuje ode mnie czego¶
więcej. „Nie każdy, który Mi mówi: "Panie, Panie!", wejdzie do królestwa niebieskiego, lecz ten,
kto spełnia wolę mojego Ojca, który jest w niebie” (por. Mt 7,21). On oczekuje mojego
zaangażowania. On oczekuje tego, że pomimo wszystkich trudno¶ci, pomimo ciężarów stanę po
Jego stronie, opowiem się za Nim nie tylko słowami, ale zaangażuję w to całego siebie. Oczywi¶cie
że to jest trudne, nie jest łatwo być Chrze¶cijaninem, ale wła¶nie o tym mi Jezus żeby przechodzić
przez ciasn± bramę.
Jezu dziękuję Ci że to że jestem Chrze¶cijaninem Dziękuję, że mogę nazywać się Twoim uczniem.
Chcę zawsze przebywać blisko Ciebie, chcę zawsze opowiadać się po Twojej stronie. Panie dodaj
mi sił abym zawsze pomimo różnych trudno¶ci wybierał Ciebie.
10
Zamy¶lenie i komentarze do czytań mszalnych XXX tydzień Okresu Zwykłego
1 LISTOPADA 2007
Czwartek XXX tygodnia Okresu Zwykłego
Uroczysto¶ć Wszystkich ¦więtych
(Ap 7,2-4.9-14)
Ja Jan ujrzałem innego anioła, wstępuj±cego od wschodu słońca, maj±cego pieczęć Boga żywego.
Zawołał on dono¶nym głosem do czterech aniołów, którym dano moc wyrz±dzić szkodę ziemi i
morzu: Nie wyrz±dzajcie szkody ziemi ni morzu, ni drzewom, aż opieczętujemy na czołach sługi
Boga naszego. I usłyszałem liczbę opieczętowanych: sto czterdzie¶ci cztery tysi±ce
opieczętowanych ze wszystkich pokoleń synów Izraela: Potem ujrzałem: a oto wielki tłum, którego
nie mógł nikt policzyć, z każdego narodu i wszystkich pokoleń, ludów i języków, stoj±cy przed
tronem i przed Barankiem. Odziani s± w białe szaty, a w ręku ich palmy. I głosem dono¶nym tak
wołaj±: Zbawienie u Boga naszego, Zasiadaj±cego na tronie i u Baranka. A wszyscy aniołowie
stanęli wokół tronu i Starców, i czworga Zwierz±t, i na oblicza swe padli przed tronem, i pokłon
oddali Bogu, mówi±c: Amen. Błogosławieństwo i chwała, i m±dro¶ć, i dziękczynienie, i cze¶ć, i
moc, i potęga Bogu naszemu na wieki wieków! Amen. A jeden ze Starców odezwał się do mnie
tymi słowami: Ci przyodziani w białe szaty kim s± i sk±d przybyli? I powiedziałem do niego: Panie,
ty wiesz. I rzekł do mnie: To ci, którzy przychodz± z wielkiego ucisku i opłukali swe szaty, i w krwi
Baranka je wybielili.
(Ps 24,1-6)
REFREN: Oto lud wierny, szukaj±cy Boga
Do Pana należy ziemia i wszystko, co j± napełnia,
¶wiat i jego mieszkańcy.
Albowiem On go na morzach osadził
i utwierdził ponad rzekami.
Kto wst±pi na górę Pana,
kto stanie w Jego ¶więtym miejscu?
Człowiek r±k nieskalanych i czystego serca,
który nie skłonił swej duszy ku marno¶ciom.
On otrzyma błogosławieństwo od Pana
i zapłatę od Boga, swego Zbawcy.
Oto pokolenie tych, co Go szukaj±,
którzy szukaj± oblicza Boga Jakuba.
(1 J 3,1-3)
Popatrzcie, jak± miło¶ci± obdarzył nas Ojciec: zostali¶my nazwani dziećmi Bożymi: i rzeczywi¶cie
nimi jeste¶my. ¦wiat za¶ dlatego nas nie zna, że nie poznał Jego. Umiłowani, obecnie jeste¶my
dziećmi Bożymi, ale jeszcze się nie ujawniło, czym będziemy. Wiemy, że gdy się objawi, będziemy
do Niego podobni, bo ujrzymy Go takim, jakim jest. Każdy za¶, kto pokłada w Nim tę nadzieję,
u¶więca się, podobnie jak On jest ¶więty.
11
Zamy¶lenie i komentarze do czytań mszalnych XXX tydzień Okresu Zwykłego
(Mt 11,28)
PrzyjdĽcie do Mnie wszyscy, którzy jeste¶cie utrudzeni i obci±żeni, a Ja was pokrzepię.
(Mt 5,1-12a)
Jezus, widz±c tłumy, wyszedł na górę. A gdy usiadł, przyst±pili do Niego Jego uczniowie. Wtedy
otworzył swoje usta i nauczał ich tymi słowami: Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich
należy królestwo niebieskie. Błogosławieni, którzy się smuc±, albowiem oni będ± pocieszeni.
Błogosławieni cisi, albowiem oni na własno¶ć posi±d± ziemię. Błogosławieni, którzy łakn± i pragn±
sprawiedliwo¶ci, albowiem oni będ± nasyceni. Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia
dost±pi±. Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga ogl±dać będ±. Błogosławieni, którzy
wprowadzaj± pokój, albowiem oni będ± nazwani synami Bożymi. Błogosławieni, którzy cierpi±
prze¶ladowanie dla sprawiedliwo¶ci, albowiem do nich należy królestwo niebieskie. Błogosławieni
jeste¶cie, gdy /ludzie/ wam ur±gaj± i prze¶laduj± was, i gdy z mego powodu mówi± kłamliwie
wszystko złe na was. Cieszcie się i radujcie, albowiem wielka jest wasza nagroda w niebie.
Moje zamy¶lenie przy czytaniu Ewangelii.
Błogosławieństwa to prawdziwy drogowskaz który wskazuje którędy mam i¶ć. To niesamowite w
jak piękny i prosty sposób Jezus pokazał mi drogę do zbawienia. Muszę tylko być ubogi w duchu to
znaczy musze wiedzieć że niczego sobie nie zawdzięczam wszystko co mam zawdzięczam tylko
Bogu i tylko jemu należy się z to dziękczynienie. Musze pamiętać, że Bóg nie jest mi nic dłużny i
nie mam prawa niczego sie od niego domagać, to ja jestem Mu winny nieustanne dziękczynienie za
wszystko co otrzymałem.
Panie wiem że wszystko co mam zawdzięczam tylko Tobie. Dziękuję Ci przede wszystkim za dar
wiry, dziękuję, że mnie we mnie j± umacniasz, dziękuję, że podtrzymujesz mnie w nadziei
spotkania Ciebie, dziękuję za miło¶ć któr± mnie obdarzasz, dziękuję Panie Jezu za to, że mogę być
członkiem Ko¶cioła który prowadzi mnie na spotkanie z Tob±.
12
Zamy¶lenie i komentarze do czytań mszalnych XXX tydzień Okresu Zwykłego
NA MARGINESIE CZYLI KRÓTKIE WYJA¦NIENIE DOTYCZˇCE UROCZYSTO¦CI
¦WIˇT I OKRESÓW LITURGICZNYCH
Poniższy tekst pochodzi ze strony Internetowej Liturgii Godzin. Umie¶ciłem go w tym
miejscu bez wiedzy i zgody jego autorów. Moimi jedynym celem dla którego umieszczam tutaj ten
teks jest rozkrzewianie wiary i propagowanie nauki Ko¶cioła, więc mam nadzieję, że autorzy tego
tekstu nie będ± mieli nic przeciwko temu, że pozwolę sobie skorzystać wła¶nie z ich opracowania.
Tekst Ľródłowy oraz więcej informacji na temat Uroczysto¶ci Wszystkich ¦więtych można znaleĽć
klikaj±c link.
http://www.brewiarz.pl/czytelnia/swieci/11-01.php3
1 listopada
Wszyscy ¦więci
Dzisiejsza uroczysto¶ć - jak każda uroczysto¶ć w Ko¶ciele - ma charakter bardzo radosny.
Wspominamy bowiem dzisiaj wszystkich tych, którzy żyli przed nami i wypełniaj±c w swoim życiu
Boż± wolę osi±gnęli wieczne szczę¶cie przebywania z Bogiem w niebie. Ko¶ciół wspomina nie
tylko oficjalnie uznanych ¶więtych, czyli tych beatyfikowanych i kanonizowanych, ale także
wszystkich wiernych zmarłych, którzy już osi±gnęli zbawienie i przebywaj± w niebie. Widzi w nich
swoich orędowników u Boga i przykłady do na¶ladowania. Wstawiennictwa Wszystkich ¦więtych
wzywa się w szczególnie ważnych wydarzeniach życia Ko¶cioła. ¦piewa się wówczas Litanię do
Wszystkich ¦więtych, która należy do najstarszych litanijnych modlitw Ko¶cioła i jako jedyna
występuje w księgach liturgicznych (w liturgii Wielkiego Pi±tku).
W pierwszych wiekach chrze¶cijaństwa w Ko¶ciele nie wspominano żadnych ¶więtych.
Najwcze¶niej zaczęto oddawać cze¶ć Matce Bożej. Potem kultem otoczono męczenników,
nawiedzaj±c ich groby w dniu narodzin dla nieba, czyli w rocznicę ¶mierci. W IV wieku na
Wschodzie obchodzono jednego dnia wspomnienie wszystkich męczenników. Z czasem zaczęto
pamiętać o ¶wi±tobliwych wyznawcach: papieżach, mnichach i dziewicach. Większego znaczenia
uroczysto¶ć Wszystkich ¦więtych nabrała za czasów papieża Bonifacego IV (+ 615), który zamienił
pogańsk± ¶wi±tynię, Panteon, na ko¶ciół Naj¶więtszej Maryi Panny i Wszystkich Męczenników.
Uroczystego po¶więcenia ¶wi±tyni wraz ze złożeniem relikwii męczenników dokonano 13 maja 610
roku. Rocznicę po¶więcenia obchodzono co roku z licznym udziałem wiernych, a sam papież brał
udział we mszy ¶w. stacyjnej. Już ok. 800 r. wspomnienie Wszystkich ¦więtych obchodzone było w
Irlandii i Bawarii, ale 1 listopada. Za papieża Grzegorza IV (828-844) cesarz Ludwik rozci±gn±ł
¶więto na całe swoje państwo. W 935 r. Jan XI rozszerzył je na cały Ko¶ciół. W ten sposób lokalne
¶więto Rzymu i niektórych Ko¶ciołów stało się ¶więtem Ko¶cioła powszechnego.
13
Zamy¶lenie i komentarze do czytań mszalnych XXX tydzień Okresu Zwykłego
2 LISTOPADA 2007
Pi±tek XXX tygodnia Okresu Zwykłego
Wspomnienie wszystkich wiernych zmarłych
(Hi 19,1.23-27a)
Hiob na to odpowiedział i rzekł: Któż zdoła utrwalić me słowa, potrafi je w księdze umie¶cić?
Żelaznym rylcem, diamentem, na skale je wyryć na wieki? Lecz ja wiem: Wybawca mój żyje, na
ziemi wyst±pi jako ostatni. Potem me szcz±tki skór± odzieje, i ciałem swym Boga zobaczę. To
wła¶nie ja Go zobaczę.
(Ps 27,1.4.7.8b.9a.13-14)
REFREN: W krainie życia ujrzę dobroć Boga
Pan moim ¶wiatłem i zbawieniem moim,
kogo miałbym się lękać?
Pan obrońc± mego życia
przed kim miałbym czuć trwogę?
O jedno tylko proszę Pana, o to zabiegam,
żebym mógł zawsze przebywać w jego domu,
przez wszystkie dni życia,
abym kosztował słodyczy Pana,
stale się radował Jego ¶wi±tyni±.
Usłysz, o Panie, kiedy gło¶no wołam,
zmiłuj się nade mn± i wysłuchaj mnie.
Będę szukał oblicza Twego, Panie.
Nie zakrywaj przede mn± swojej twarzy.
Wierzę, że będę ogl±dał dobra Pana
w krainie żyj±cych.
Oczekuj Pana, b±dĽ mężny,
nabierz odwagi i oczekuj Pana.
(1 Kor 15,20-24a.25-28)
Chrystus zmartwychwstał jako pierwszy spo¶ród tych, co pomarli. Ponieważ bowiem przez
człowieka [przyszła] ¶mierć, przez człowieka też [dokona się] zmartwychwstanie. I jak w Adamie
wszyscy umieraj±, tak też w Chrystusie wszyscy będ± ożywieni, lecz każdy według własnej
kolejno¶ci. Chrystus jako pierwszy, potem ci, co należ± do Chrystusa, w czasie Jego przyj¶cia.
Wreszcie nast±pi koniec, gdy przekaże królowanie Bogu i Ojcu. Trzeba bowiem, ażeby królował, aż
położy wszystkich nieprzyjaciół pod swoje stopy. Jako ostatni wróg, zostanie pokonana ¶mierć.
Wszystko bowiem rzucił pod stopy Jego. Kiedy się mówi, że wszystko jest poddane, znaczy to, że z
wyj±tkiem Tego, który mu wszystko poddał. A gdy już wszystko zostanie Mu poddane, wtedy i sam
Syn zostanie poddany Temu, który Synowi poddał wszystko, aby Bóg był wszystkim we
wszystkich.
14
Zamy¶lenie i komentarze do czytań mszalnych XXX tydzień Okresu Zwykłego
(Ap 1,5-6)
Jezus Chrystus jest pierworodnym spo¶ród umarłych, Jemu chwała i moc na wieki wieków! Amen.
(Łk 23,44-46.50.52-53;24,1-6a)
Było już około godziny szóstej i mrok ogarn±ł cał± ziemię aż do godziny dziewi±tej. Słońce się
zaćmiło i zasłona przybytku rozdarła się przez ¶rodek. Wtedy Jezus zawołał dono¶nym głosem:
Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mojego. Po tych słowach wyzion±ł ducha. Był tam człowiek
dobry i sprawiedliwy, imieniem Józef, członek Wysokiej Rady. On to udał się do Piłata i poprosił o
ciało Jezusa. Zdj±ł je z krzyża, owin±ł w płótno i złożył w grobie, wykutym w skale, w którym nikt
jeszcze nie był pochowany. W pierwszy dzień tygodnia poszły skoro ¶wit do grobu, nios±c
przygotowane wonno¶ci. Kamień od grobu zastały odsunięty. A skoro weszły, nie znalazły ciała
Pana Jezusa. Gdy wobec tego były bezradne, nagle stanęło przed nimi dwóch mężczyzn w
l¶ni±cych szatach. Przestraszone, pochyliły twarze ku ziemi, lecz tamci rzekli do nich: Dlaczego
szukacie żyj±cego w¶ród umarłych? Nie ma Go tutaj; zmartwychwstał.
Moje zamy¶lenie przy czytaniu Ewangelii.
Uczniowie Go zostawili, był sam, cierpi±cy, samotny, odrzucony, wzgardzony przez wszystkich.
Jeszcze całkiem niedawno krzyczeli hosanna Synowi Dawida hosanna. Jeszcze niedawno byli przy
Nim wszyscy, byli przy swoim Mistrzu, Nauczycielu, a teraz jest sam, wzgardzony i odrzucony,
samotny, prawie wszyscy w niego zw±tpili prawie wszyscy odeszli. Opada z sił, ale zdobywa się na
jeszcze jeden wysiłek, jeszcze jeden choć nie wiadomo z sk±d miał jeszcze siły po wszystkim co
przeszedł w ci±gu ostatnich dwunastu godzin. Jeszcze kilka słów, krzyk, dono¶ny głos „Ojcze w
Twoje ręce powierzam ducha mego”. I koniec. Wszystko się skończyło. Nie ma już Mistrza, nie ma
już Nauczyciela. Sytuacja jest trudna dla uczniów, co teraz robić przecież On miał być Mesjaszem,
miał być naszym Zbawicielem, a co się stało, sam zgin±ł i nie ma go już, ale czy na pewno przecież
tyle razy mówił o tym że Syn Człowieczy będzie musiał cierpieć, ale trzeciego dnia
zmartwychwstanie i tak się stało On zwyciężył, zdawało się, że wszystko przepadło, że wszystko
stracone, a On zwyciężył. A ja ile razy zw±tpiłem? Ile razy Go opu¶ciłem? Ile razy od Niego
odszedłem? Ile razy Mu nie uwierzyłem? Ile razy sie Go zaparłem?
Jezu padam do twych stóp i przepraszam Cię za wszystkie moje słabo¶ci, za wszystkie moje
niedoci±gnięcia, za zw±tpienia. Dziękuję Ci, że pokazałe¶ mi jak mam żyć, że dałe¶ mi przykład jak
mam postępować. Daj mi siłę żebym zawsze był przy Tobie i nigdy się od Ciebie nie odł±czył. Daj
mi siłę, abym nigdy nie zw±tpił i nigdy się Ciebie nie zaparł.
15
Zamy¶lenie i komentarze do czytań mszalnych XXX tydzień Okresu Zwykłego
3 LISTOPADA 2007
Sobota XXX tygodnia Okresu Zwykłego
(Rz 11,1-2a.11-12.25-29)
Czyż Bóg odrzucił lud swój? żadn± miar±! I ja przecież jestem Izraelit±, potomkiem Abrahama, z
pokolenia Beniamina. Nie odrzucił Bóg swego ludu, który wybrał przed wiekami. Czyż nie wiecie,
co mówi Pismo o Eliaszu, jak uskarża się on przed Bogiem na Izraela? Pytam jednak: Czy aż tak się
potknęli, że całkiem upadli? Żadn± miar±! Ale przez ich przestępstwo zbawienie przypadło w
udziale poganom, by ich pobudzić do współzawodnictwa. Jeżeli za¶ ich upadek przyniósł bogactwo
¶wiatu, a ich pomniejszenie - wzbogacenie poganom, to o ileż więcej przyniesie ich zebranie się w
cało¶ci! Nie chcę jednak, bracia, pozostawiać was w nie¶wiadomo¶ci co do tej tajemnicy - by¶cie o
sobie nie mieli zbyt wysokiego mniemania - że zatwardziało¶ć dotknęła tylko czę¶ć Izraela aż do
czasu, gdy wejdzie [do Ko¶cioła] pełnia pogan. I tak cały Izrael będzie zbawiony, jak to jest
napisane: Przyjdzie z Syjonu wybawiciel, odwróci nieprawo¶ci od Jakuba. I to będzie moje z nimi
przymierze, gdy zgładzę ich grzechy. Co prawd± - gdy chodzi o Ewangelię - s± oni nieprzyjaciółmi
[Boga] ze względu na wasze dobro; gdy jednak chodzi o wybranie, s± oni - ze względu na praojców
- przedmiotem miło¶ci. Bo dary łaski i wezwanie Boże s± nieodwołalne.
(Ps 94,12-15.17-18)
REFREN: Pan nie odrzuca ludu wybranego
Błogosławiony m±ż, którego Ty wychowujesz, Panie,
i pouczasz Twoim prawem,
aby mu dać wytchnienie
w dniach nieszczę¶liwych.
Pan bowiem nie odpycha swego ludu
i nie odrzuca swojego dziedzictwa.
S±d zwróci się ku sprawiedliwo¶ci,
pójd± za ni± wszyscy ludzie prawego serca.
Gdyby Pan mi nie udzielił pomocy,
szybko by moja dusza zamieszkała w krainie milczenia.
A kiedy my¶lę: ”Moja noga się chwieje„,
wtedy mnie wspiera Twoja łaska, Panie.
(Mt 11,29ab)
WeĽcie moje jarzmo na siebie i uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem.
(Łk 14,1.7-11)
Gdy Jezus przyszedł do domu pewnego przywódcy faryzeuszów, aby w szabat spożyć posiłek, oni
Go ¶ledzili. Potem opowiedział zaproszonym przypowie¶ć, gdy zauważył, jak sobie pierwsze
miejsca wybierali. Tak mówił do nich: Je¶li cię kto zaprosi na ucztę, nie zajmuj pierwszego miejsca,
by czasem kto¶ znakomitszy od ciebie nie był zaproszony przez niego. Wówczas przyjdzie ten, kto
was obu zaprosił, i powie ci: Ust±p temu miejsca; i musiałby¶ ze wstydem zaj±ć ostatnie miejsce.
Lecz gdy będziesz zaproszony, idĽ i usi±dĽ na ostatnim miejscu. Wtedy przyjdzie gospodarz i powie
16
Zamy¶lenie i komentarze do czytań mszalnych XXX tydzień Okresu Zwykłego
ci: Przyjacielu, przesi±dĽ się wyżej; i spotka cię zaszczyt wobec wszystkich współbiesiadników.
Każdy bowiem, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony.
Moje zamy¶lenie przy czytaniu Ewangelii.
Jezus znowu uczy mnie pokory. Dzisiejszy ¶wiat wydaje się, że zapomniał co to znaczy pokora, a
Jezus nieustannie uczy żeby zachowywać pokorę. Tylko czy ja jeszcze wiem co to znaczy?
Dzisiejszy ¶wiat lansuje trochę inny model nazywaj±c go przebojowo¶ci±. Każe powtarzać mi i w
zasadzie przekonał mnie do tego, że to wła¶nie JA jestem najlepszy, że to JA mam zawszę racje, że
to JA jestem najm±drzejszy, że JA mogę sam o wszystkim decydować, że to JA już nie muszę
nikogo słuchać, że JA, JA, JA, odmieniam to JA przez wszystkie przypadki dochodz±c do tego, że
nie muszę już nikogo słuchać bo to JA wiem wszystko najlepiej. A Jezus, spokojnie przypomina, że
to wła¶nie nie ja, że ja nie jestem najważniejszy, że ja mam być pokorny, bo inaczej to wła¶nie ja
będę musiał się przesi±¶ć.
Dobry Mistrzu, dziękuję Ci za kolejn± lekcję pokory. Dziękuję, że pokazujesz mi wła¶ciwe
proporcje i wła¶ciwy stosunek do ¶wiata. Dziękuję że uczysz mnie wła¶ciwego zachowania. Proszę
spraw żebym nigdy nie zapomniał jakie jest moje wła¶ciwe miejsce w ¶wiecie, żebym nigdy nie
musiał sie przesiadać.
17
| Dostrzeganie
bliźnich i odkrywanie wartości. Materiały na wesoło i na bardzo
poważnie, o
nas, dla Was i o całym świecie. Nieoficjalna strona katolicka
(także dla niekatolików i wątpiących). |
Powrót
na
stronę główną
Info
o stronie, kontakty, prawa autorskie itd.
Legalność
materiałów i oprogramowania na stronie Duszki.pl
Wszelkie prawa zastrzeżone (o ile nie zaznaczono inaczej) co do
materiałów umieszczonych na stronie, podstronach,
skrótach - zarówno
jeśli chodzi o
teksty, rysunki, muzykę, filmy - są one wytworem i własnością zespołu
redakcyjnego Duszki.pl. Pozostałe materiały umieszczamy za zgodą ich
twórców.
Warunki
korzystania z materiałów na stronie Duszki.pl
Informacje o ochronie, przetwarzaniu danych osobowych, zapytania i zgloszenia
Ochrona danych osobowych na stronie Duszki.pl
|
Prywatne serwery Zbigniewa Kuleszy zjk.pl.
Aktualny dostawca Internetu - Vectra.pl,
Wszelkie prawa zastrzeżone. Zespół
redakcyjny duszki.pl: redakcja@duszki.pl
W
sprawie treści i działania strony oraz w
sprawie funkcjonowania i udostępniania treści na serwerach
duszki.pl - kontakt z administratorem: duszek@duszki.pl
lub zjk7@wp.pl
|
|
   
|
Copyright (c): Zbigniew Kulesza, Sieradz 2006-2026