2007_11_10

Dostrzeganie bliźnich i odkrywanie wartości. Materiały na wesoło i na bardzo poważnie, o nas, dla Was i o całym świecie. Nieoficjalna strona katolicka (także dla niekatolików i wątpiących).
	Strona Duszyczek i Duszków - Internetowa wspólnota pomocy i wsparcia duchowego. Rozmowy, wartości, intencje DUSZKI.PL *a tak dokładnie to Duszyczki i Duszki () - czyli "Duszkowo" :-)** Dzisiaj jest: 2026-07-08 18:50:02 Aktualizacja dnia: 2026-07-08 14:22:36
Gdy oczekujesz pomocy lub sam(a) chcesz innym pomagać. Albo chciał(a)byś porozmawiać o czymś ważnym lub choćby tylko o wczorajszym podwieczorku :-) Dla wszystkich, w każdym wieku - od 0 do 201 lat ;-)

[an error occurred while processing this directive]

Rocznica 20 lat oficjalnego działania Duszków w dniu 01.11.2025 i 19 lat strony Duszki.pl! ^(*):-) Serdecznie zapraszamy!

UWAGA! Ten serwis, strona i podstrony mogą używać cookies i podobnych technologii (brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza zgodę na to)!

Krótkie zamy¶lenia i komentarze do czytań mszalnych.

XXXII tydzień Okresu Zwykłego

11 LISTOPADA 2007
XXXII Niedziela Zwykła
12 LISTOPADA 2007
Poniedziałek XXXII tygodnia Okresu Zwykłego
Wspomnienie obowi±zkowe ¶w. Jozafata, biskupa i męczennika
13 LISTOPADA 2007
Wtorek XXXII tygodnia Okresu Zwykłego
Wspomnienie obowi±zkowe ¶więtych Benedykta, Jana, Mateusza, Izaaka i Krystyna,
pierwszych męczenników Polski
14 LISTOPADA 2007
¦roda XXXII tygodnia Okresu Zwykłego
15 LISTOPADA 2007
Czwartek XXXII tygodnia Okresu Zwykłego
UROCZYSTO¦Ć WSZYSTKICH ¦WIĘTYCH
16 LISTOPADA 2007
Pi±tek XXXII tygodnia Okresu Zwykłego
¦więto rocznicy po¶więcenia Bazyliki Laterańskiej
17 LISTOPADA 2007
Sobota XXXII tygodnia Okresu Zwykłego
Wspomnienie obowi±zkowe ¶w. Elżbiety Węgierskiej, zakonnicy

Zamy¶lenia i komentarze do czytań mszalnych na XXXI tydzień Okresu Zwykłego
1
11 LISTOPADA 2007
XXXII niedziela zwykła
(2 Mch 7,1-2.9-14)
Zdarzyło się, że siedmiu braci razem z matk± zostało schwytanych. Bito ich biczami i rzemieniami,
gdyż król chciał ich zmusić, aby skosztowali wieprzowiny zakazanej przez Prawo. Jeden z nich,
przemawiaj±c w imieniu wszystkich, tak powiedział: O co pragniesz zapytać i czego dowiedzieć się
od nas? Jeste¶my bowiem gotowi raczej zgin±ć, aniżeli przekroczyć ojczyste prawa. W chwili, gdy
oddawał ostatnie tchnienie, powiedział: Ty, zbrodniarzu, odbierasz nam to obecne życie. Król
¶wiata jednak nas, którzy umieramy za Jego prawa, wskrzesi i ożywi do życia wiecznego. Po nim
był męczony trzeci. Na ż±danie natychmiast wysun±ł język, a ręce wyci±gn±ł bez obawy i mężnie
powiedział: Od Nieba je otrzymałem, ale dla Jego praw nimi gardzę, a spodziewam się, że od Niego
ponownie je otrzymam. Nawet sam król i całe jego otoczenie zdumiewało się odwag± młodzieńca,
jak za nic miał cierpienia. Gdy ten już zakończył życie, takim samym katuszom poddano
czwartego. Konaj±c tak powiedział: Lepiej jest nam, którzy giniemy z ludzkich r±k, w Bogu
pokładać nadzieję, że znów przez Niego będziemy wskrzeszeni. Dla ciebie bowiem nie ma
wskrzeszenia do życia.
(Ps 17,1.5-6.8.15)
REFREN: Gdy zmartwychwstanę, będę widział Boga
Rozważ, Panie, moj± słuszn± sprawę,
usłysz moje wołanie,
wysłuchaj modlitwy
moich warg nieobłudnych.
Moje kroki mocno trzymały się Twoich ¶cieżek,
nie zachwiały się moje stopy.
Wołam do Ciebie, bo Ty mnie, Boże, wysłuchasz;
nakłoń ku mnie Twe ucho, usłysz moje słowo.
Strzeż mnie jak Ľrenicy oka,
skryj mnie w cieniu Twych skrzydeł.
A ja w sprawiedliwo¶ci ujrzę Twe oblicze,
ze snu powstaj±c nasycę się Twym widokiem.
(2 Tes 2,16-3,5)
Sam Pan nasz Jezus Chrystus i Bóg, Ojciec nasz, który nas umiłował i przez łaskę udzielił nam nie
kończ±cego się pocieszenia i dobrej nadziei, niech pocieszy serca wasze i niech utwierdzi we
wszelkim czynie i dobrej mowie! Poza tym, bracia, módlcie się za nas, aby słowo Pańskie
rozszerzało się i rozsławiło, podobnie jak jest po¶ród was, aby¶my byli wybawieni od ludzi
przewrotnych i złych, albowiem nie wszyscy maj± wiarę. Wierny jest Pan, który umocni was i
ustrzeże od złego. Co do was, ufamy w Panu, że to, co nakazujemy, czynicie i będziecie czynić.
Niechaj Pan skieruje serca wasze ku miło¶ci Bożej i cierpliwo¶ci Chrystusowej!
2
Zamy¶lenia i komentarze do czytań mszalnych na XXXII tydzień Okresu Zwykłego
(Ap 1,5-6)
Jezus Chrystusa jest Pierworodnym umarłych, Jemu chwała i moc na wieki wieków!
(Łk 20,27-38)
Podeszło do Jezusa kilku saduceuszów, którzy twierdz±, że nie ma zmartwychwstania, i zagadnęli
Go w ten sposób: Nauczycielu, Mojżesz tak nam przepisał: Je¶li umrze czyj¶ brat, który miał żonę,
a był bezdzietny, niech jego brat weĽmie wdowę i niech wzbudzi potomstwo swemu bratu. Otóż
było siedmiu braci. Pierwszy wzi±ł żonę i umarł bezdzietnie. Wzi±ł j± drugi, a potem trzeci, i tak
wszyscy pomarli, nie zostawiwszy dzieci. W końcu umarła ta kobieta. Przy zmartwychwstaniu więc
którego z nich będzie żon±? Wszyscy siedmiu bowiem mieli j± za żonę. Jezus im odpowiedział:
Dzieci tego ¶wiata żeni± się i za m±ż wychodz±. Lecz ci, którzy uznani zostan± za godnych udziału
w ¶wiecie przyszłym i w powstaniu z martwych, ani się żenić nie będ±, ani za m±ż wychodzić. Już
bowiem umrzeć nie mog±, gdyż s± równi aniołom i s± dziećmi Bożymi, będ±c uczestnikami
zmartwychwstania. A że umarli zmartwychwstaj±, to i Mojżesz zaznaczył tam, gdzie jest mowa "O
krzaku", gdy Pana nazywa Bogiem Abrahama, Bogiem Izaaka i Bogiem Jakuba. Bóg nie jest
[Bogiem] umarłych, lecz żywych; wszyscy bowiem dla Niego żyj±.
Moje zamy¶lenie przy czytaniu Ewangelii.
Kolejny raz saduceusze wystawiaj± Mistrza na próbę. Jako przykład bior± prawo lewiratu (por. Pwt
25,5-10) chc± udowodnić, że po życiu tu na ziemi wszystko się kończy, że to tu na ziemi w tym
życiu jest wszystko, potem już nie ma nic. Jak bardzo się mylili nie zdaj±c sobie sprawy z tego, że
pełnie życia człowiek może osi±gn±ć dopiero kiedy w pełni zjednoczy się z Bogiem. To w nim jest
życie, to On sam jest dawc± życia, a to życie które mam tu na ziemi jest zaledwie przedsionkiem
tego, które czeka mnie kiedy dojdę do pełnego zjednoczenia z Nim. Mistrz udowadnia w prostych
słowach, że dopiero w Bogu znajdę prawdziwe życie „Bóg nie jest Bogiem umarłych lecz żywych”.
To prawda, że tu teraz niejednokrotnie jest ciężko, to prawda, że jak spogl±dam na Ewangelię to
niejednokrotnie wydaje mi się, że nie podołam, że to wszystko co tam pisze jest zbyt trudne, ale
kiedy spojrzę na to przez pryzmat miło¶ci widzę ogromy dar który otrzymałem wła¶nie po to, aby
osi±gn±ć pełnię życia. Bo Jezus Chrystus przyniósł mi życie, które jest czym¶ więcej nie tylko
istnieniem w czasie tu i teraz, On jest ¶wiatło¶ci± która uzdatnia mnie do tego aby mieć życie w
Bogu, aby mieć udział w pełni Jego miło¶ci.
Jezu tak bardzo dziękuję Ci za dar wiary, dziękuję Ci za Ewangelię za ten wspaniały dar miło¶ci,
dzięki któremu mogę Cię na¶ladować, dzięki któremu mogę coraz bardziej zbliżać się do Ciebie.
Dziękuję, że objawiłem mi pełnię życia i pokazałe¶ w jaki sposób doj¶ć do pełnego zjednoczenia z
Bogiem. Proszę Cię Panie nie pozwól abym kiedykolwiek zbł±dził, zw±tpił i odł±czył się od Ciebie
bo tylko w Tobie znajduję pełnię mojego życia.
3
Zamy¶lenia i komentarze do czytań mszalnych na XXXII tydzień Okresu Zwykłego
12 LISTOPADA 2007
Poniedziałek XXXII tygodnia Okresu Zwykłego
Wspomnienie obowi±zkowe ¶w. Jozafata, biskupa i męczennika
(Mdr 1,1-7)
Umiłujcie sprawiedliwo¶ć, sędziowie ziemscy! My¶lcie o Panu wła¶ciwie i szukajcie Go w
prostocie serca! Daje się bowiem znaleĽć tym, co Go nie wystawiaj± na próbę, objawia się takim,
którym nie brak wiary w Niego. Bo przewrotne my¶li oddzielaj± od Boga, a Moc, gdy j±
wystawiaj± na próbę, karci niem±drych. M±dro¶ć nie wejdzie w duszę przewrotn±, nie zamieszka w
ciele zaprzedanym grzechowi. ¦więty Duch karno¶ci ujdzie przed obłud±, usunie się do niem±drych
my¶li, wypłoszy Go nadej¶cie nieprawo¶ci. M±dro¶ć bowiem jest duchem miłuj±cym ludzi, ale
bluĽniercy z powodu jego warg nie zostawi bez kary: ponieważ Bóg ¶wiadkiem jego nerek,
prawdziwym stróżem jego serca, Tym, który słyszy mowę jego języka. Albowiem Duch Pański
wypełnia ziemię, Ten, który ogarnia wszystko, ma znajomo¶ć mowy.
(Ps 139,1-5.7-10)
REFREN: ProwadĽ mnie, Panie, sw± drog± odwieczn±
Przenikasz i znasz mnie, Panie,
Ty wiesz, kiedy siedzę i wstaję.
Z daleka spostrzegasz moje my¶li,
przygl±dasz się, jak spoczywam i chodzę,
i znasz moje wszystkie drogi.
Zanim słowo znajdzie się na moim języku
Ty, Panie, już znasz je w cało¶ci.
Ty ze wszystkich stron mnie ogarniasz
i kładziesz na mnie sw± rękę.
Gdzie ucieknę przed Duchem Twoim?
Gdzie oddalę się od Twego oblicza?
Je¶li wst±pię do nieba, Ty tam jeste¶,
jeste¶ przy mnie, gdy położę się w otchłani.
Gdybym wzi±ł skrzydła jutrzenki,
gdybym zamieszkał na krańcu morza,
tam również będzie mnie wiodła Twa ręka
i podtrzyma mnie Twoja prawica.
(Flp 2,15-16)
Jawicie się jako Ľródła ¶wiatła w ¶wiecie, trzymaj±c się mocno Słowa Życia.
(Łk 17,1-6)
Jezus powiedział do swoich uczniów: Niepodobna, żeby nie przyszły zgorszenia; lecz biada temu,
przez którego przychodz±. Byłoby lepiej dla niego, gdyby kamień młyński zawieszono mu u szyi i
wrzucono go w morze, niż żeby miał być powodem grzechu jednego z tych małych. Uważajcie na
siebie. Je¶li brat twój zawini, upomnij go; i je¶li żałuje, przebacz mu. I je¶liby siedem razy na dzień
4
Zamy¶lenia i komentarze do czytań mszalnych na XXXII tydzień Okresu Zwykłego
zawinił przeciw tobie i siedem razy zwróciłby się do ciebie, mówi±c: żałuję tego, przebacz mu.
Apostołowie prosili Pana: Przymnóż nam wiary. Pan rzekł: Gdyby¶cie mieli wiarę jak ziarnko
gorczycy, powiedzieliby¶cie tej morwie: Wyrwij się z korzeniem i przesadĽ się w morze, a byłaby
wam posłuszna.
Moje zamy¶lenie przy czytaniu Ewangelii.
Zgorszenie to co¶ takiego, że w wyniku mojego postępowania kto¶ staje sie gorszym. Nie ważne co
to jest słowo, czyn, drobny gest. Wydawało mi się, że to nic takiego, a tu takie mocne słowa mojego
Mistrza. Rzadko o tym my¶lę, bardzo rzadko takie sprawy zaprz±taj± mi głowę. Potrafię sobie
wszystko łatwo wytłumaczyć, przecież każdy ma swój rozum, każdy ma woln± wolę, nie musi
postępować tak jak ja, ale Nauczyciel mówi wyraĽnie „Byłoby lepiej dla niego, gdyby kamień
młyński zawieszono mu u szyi i wrzucono go w morze”. Inny ważny nakaz kieruje do mnie Mistrz.
Każe mi upominać mojego brata za każdym razem jak widze że popełnia zło. Upomnienie
braterskie z miło¶ci± i bardzo delikatnie i przebaczać, zawsze i każdemu, nie ważne ile razy kto¶
zawini, zawsze mam mu przebaczyć.
Panie Jezu, daj mi siłę do tego żeby zawsze żyć Twoj± nauk±, żebym nigdy nie zszedł na zł± drogę i
nie zapomniał o twoim nakazie upomnienia braterskiego i przebaczania każdemu kto mi zawini.
Panie czasami tak trudno mi wybaczyć, czasami wyrz±dzone zło sprawia, że nie potrafię. Wspomóż
wtedy moja słab± wole, przypomnij mi swoj± naukę i przykład, który mi dałe¶. Za twoimi uczniami
Jezu Chryste powtarzam dzisiaj i nieustannie Panie przymnóż mi wiary i nie pozwól żeby moja
wiara osłabła i stała się martwa.
Kilka informacji na temat patrona dnia.
¦więty Jozafat Kuncewicz, biskup i męczennik
Jan urodził się w 1580 r. we Włodzimierzu Wołyńskim. Pochodził z rodziny mieszczańskiej.
Wysłany do Wilna, aby przysposobił się do zawodu kupieckiego, zetkn±ł się tam ze spraw± unii. W
1604 r. przyj±ł habit bazyliański oraz imię Jozafat. W pięć lat póĽniej po studiach teologicznych
został kapłanem.
W wieku 38 lat został arcybiskupem unickim w Połocku, gdzie podj±ł pracę bardziej misjonarza niż
pasterza. Będ±c biskupem nadal prowadził życie skromne i surowe. Swoje jednoizbowe mieszkanie
dzielił z bezdomnym. Jego działalno¶ć budziła niezadowolenie przeciwników unii z Ko¶ciołem
Rzymskim. Po powrocie z sejmu w Warszawie (1621) doszło nawet do zamieszek i tumultów
prawosławnej ludno¶ci. Kiedy wyszedł do tłumu demonstruj±cego przed jego mieszkaniem w
Witebsku 12 listopada 1623 r., został napadnięty i zabity. Sponiewierane ciało ¦więtego utopiono w
DĽwinie.
Arcybiskup Jozafat został beatyfikowany w 1643 r., kanonizowany w 1867 r. Jest patronem diecezji
siedleckiej, drohiczyńskiej, zakonu bazylianów, Rusi, Litwy, Wilna. Jego relikwie odbyły tułacz± i
dług± drogę. W zwi±zku z rozszerzaj±cym się wpływem prawosławia na terenach wschodnich
Królestwa Polskiego były one składane w miastach Białorusi, na Litwie, w Polsce. W 1667 r.
powróciły do Połocka. W 1706 r. z obawy przed profanacj± umieszczono je w kaplicy zamku
Radziwiłłów w Białej Podlaskiej. Po kanonizacji ¦więtego carat zaż±dał, aby je ukryto w
podziemiu ko¶cioła bazylianów. W 1916 r. przewieziono je do ko¶cioła bazylianów ¶w. Barbary w
5
Zamy¶lenia i komentarze do czytań mszalnych na XXXII tydzień Okresu Zwykłego
Wiedniu. Od 1949 r. spoczywaj± w bazylice ¶w. Piotra na Watykanie.
W ikonografii ¶w. Jozafat Kuncewicz przedstawiany jest w stroju biskupim rytu wschodniego. Jego
atrybutem jest topór.
6
Zamy¶lenia i komentarze do czytań mszalnych na XXXII tydzień Okresu Zwykłego
13 LISTOPADA 2007
Wtorek XXXII tydzień Okresu Zwykłego
Wspomnienie obowi±zkowe ¶więtych Benedykta, Jana, Mateusza, Izaaka i Krystyna
(Mdr 2,23-3,9)
Dla nie¶miertelno¶ci Bóg stworzył człowieka, uczynił go obrazem swej własnej wieczno¶ci. A
¶mierć weszła na ¶wiat przez zawi¶ć diabła i do¶wiadczaj± jej ci, którzy do niego należ±. A dusze
sprawiedliwych s± w ręku Boga i nie dosięgnie ich męka. Zdało się oczom głupich, że pomarli,
zej¶cie ich poczytano za nieszczę¶cie i odej¶cie od nas za unicestwienie, a oni trwaj± w pokoju.
Choć nawet w ludzkim rozumieniu doznali kaĽni, nadzieja ich pełna jest nie¶miertelno¶ci. Po
nieznacznym skarceniu dost±pi± dóbr wielkich, Bóg ich bowiem do¶wiadczył i znalazł ich godnymi
siebie. Do¶wiadczył ich jak złoto w tyglu i przyj±ł ich jak całopaln± ofiarę. W dzień nawiedzenia
swego zaja¶niej± i rozbiegn± się jak iskry po ¶ciernisku. Będ± s±dzić ludy, zapanuj± nad narodami, a
Pan królować będzie nad nimi na wieki. Ci, którzy Mu zaufali, zrozumiej± prawdę, wierni w
miło¶ci będ± przy Nim trwali: łaska bowiem i miłosierdzie dla Jego wybranych.
(Ps 34,2-3.16-19)
REFREN: Po wieczne czasy będę chwalił Pana.
Będę błogosławił Pana po wieczne czasy,
Jego chwała będzie zawsze na moich ustach.
Dusza moja chlubi się Panem,
niech słysz± to pokorni i niech się wesel±.
Oczy Pana zwrócone na sprawiedliwych,
uszy Jego otwarte na ich wołanie.
Pan zwraca swe oblicze przeciw zło czyni±cym,
by pamięć o nich wymazać z ziemi.
Pan słyszy wołaj±cych o pomoc
i ratuje ich od wszelkiej udręki.
Pan jest blisko ludzi skruszonych w sercu,
ocala upadłych na duchu.
(J 14,23)
Je¶li Mnie kto miłuje, będzie zachowywał moj± naukę, a Ojciec mój umiłuje go, i do niego
przyjdziemy.
(Łk 17,7-10)
Jezus powiedział do swoich apostołów: Kto z was, maj±c sługę, który orze lub pasie, powie mu,
gdy on wróci z pola: PójdĽ i si±dĽ do stołu? Czy nie powie mu raczej: Przygotuj mi wieczerzę,
przepasz się i usługuj mi, aż zjem i napiję się, a potem ty będziesz jadł i pił? Czy dziękuje słudze za
to, że wykonał to, co mu polecono? Tak mówcie i wy, gdy uczynicie wszystko, co wam polecono:
Słudzy nieużyteczni jeste¶my; wykonali¶my to, co powinni¶my wykonać.
7
Zamy¶lenia i komentarze do czytań mszalnych na XXXII tydzień Okresu Zwykłego
Moje zamy¶lenie przy czytaniu ewangelii.
„Słudzy nieużyteczni jeste¶my”. Często brakuje mi tej ¶wiadomo¶ci. Często wydaje mi sie, że różne
rzeczy należ± mi sie od Boga. Często wydaje mi się, że Bóg musi dać mi o co proszę bo jestem
najważniejszy. Parzcież chodzę do ko¶cioła, czasami sie pomodlę, gdy czego¶ potrzebuje to zawsze
proszę o to Boga. Przecież On jest po to żeby wysłuchiwać moich pró¶b. Tak często sprowadzam
Boga jedynie do maszynki do spełniania życzeń, do tego żeby zawsze moja modlitwa była
wysłuchana. Jak często brakuje mi tej ¶wiadomo¶ci, że jestem sług± nieużytecznym, że tak
naprawdę to nie powinienem Boga o nic prosić tylko nieustannie trwać w dziękczynieniu za
wszystko co otrzymuję. Zapominam o tym, że paradoksalnie On zawsze mnie wysłuchuje to tylko
mnie sie wydaje że jest inaczej, zapominam, że On stale jest przy mnie i nie pozostaje mi nic innego
jak nieustannie dziękować Mu za wszystko. „Słudzy nieużyteczni jeste¶my”.
Dobry Jezu, dziękuję że uczysz mnie pokory, dziękuję, że pokazujesz mi jak ważna jest pokora,
dziękuję, że uczysz mnie wła¶ciwej postawy wobec Boga. Jezu spraw, abym nigdy nie zapomniał o
wdzięczno¶ci za otrzyman± łaskę i abym zawsze trwał w pokorze i ¶wiadomo¶ci, że wobec Ciebie
jestem sług± nieużytecznym.
Kilka informacji na temat patrona dnia.
¦więci Benedykt, Jan, Mateusz, Izaak i Krystyn, pierwsi męczennicy Polski
W 1001 r. zaprzyjaĽniony z księciem Bolesławem Chrobrym cesarz niemiecki Otton III
zaproponował założenie na naszych ziemiach klasztoru, który głosiłby Słowianom Słowo Boże.
Cesarz postanowił wykorzystać do zamierzonego dzieła swego krewniaka - biskupa Brunona z
Kwerfurtu, wiernego towarzysza ¶w. Wojciecha, znaj±cego ziemie Słowian. Brunon wybrał do
pomocy w przeprowadzeniu misji brata Benedykta.
Benedykt (ur. 970) pochodził z zamożnej włoskiej rodziny z Benewentu. Rodzice przeznaczyli go
do stanu duchownego już jako małego chłopca, kupuj±c u miejscowego biskupa ¶więcenia
kapłańskie dla nieletniego syna. Jednak Benedykt wybrał życie pustelnicze. Po pewnym czasie
przył±czył się do ¶w. Romualda. ZaprzyjaĽnił się z innym pustelnikiem - starszym od niego o 30 lat
Janem, mieszkaj±cym na zboczu Monte Cassino.
Jan (ur. 940) pochodził z rodziny patrycjuszów weneckich. Z doż± Piotrem I Orseolo potajemnie
opu¶cił Wenecję, udaj±c się do opactwa benedyktyńskiego w Cusan koło Perpignan. Była to jedna z
sensacji ¶redniowiecza. Tam pędzili życie pustelnicze. Po pewnym czasie opu¶cili opactwo. Jan
udał się do ¶w. Romualda, tam zaprzyjaĽnił się z Benedyktem. Odznaczał się stanowczo¶ci±,
skuteczno¶ci± w działaniu i wysok± kultur±. Obaj przez pewien czas byli eremitami.
Benedykt i Jan, po przybyciu na dwór Bolesława Chrobrego w pocz±tkach 1002 r., założyli
pustelnię na terenie, który im podarował król - we wsi ¦więty Wojciech (obecnie Wojciechowo) pod
Międzyrzeczem. Wkrótce doł±czyli do nich Polacy możnego rodu (może nawet ksi±żęcego): żarliwi
religijnie rodzeni bracia Mateusz i Izaak - nowicjusze, oraz Krystyn - klasztorny sługa, pochodz±cy
prawdopodobnie z pobliskiej wsi.
Eremici zobowi±zali się do pustelniczego trybu życia, a przede wszystkim do prowadzenia pracy
misyjnej. Benedykt i Jan nauczyli się nawet języka polskiego. Cały czas jednak czekali na biskupa
Brunona z Kwerfurtu. Miał on wraz z nimi przybyć do Polski, ale wyruszył do Rzymu po papieskie
zezwolenie na prowadzenie misji. Trac±cy cierpliwo¶ć Benedykt wyruszył na spotkanie Brunona,
8
Zamy¶lenia i komentarze do czytań mszalnych na XXXII tydzień Okresu Zwykłego
ze względu jednak na zawieruchę polityczn±, jak± wywołała ¶mierć cesarza Ottona III (w styczniu
1002 r.), postanowił wrócić do klasztoru, polecaj±c dalsze poszukiwania Brunona młodemu
mnichowi Barnabie. Posłaniec nie wracał. W listopadzie 1003 roku Benedykt i współbracia zaczęli
odczuwać niepokój o niego. Nie dane im jednak było doczekać Barnaby.
W nocy z 10 na 11 listopada 1003 r. zostali napadnięci przez zbójców i wymordowani. Pierwsze
ciosy mieczem otrzymał Jan, po nim zgin±ł Benedykt. Izaaka zamordowano w celi obok. Mateusz
zgin±ł przeszyty oszczepami, gdy wybiegł z celi w stronę ko¶cioła. Mieszkaj±cy oddzielnie Krystyn
próbował jeszcze bronić klasztoru, ale i on podzielił los towarzyszy. Wkrótce potem, w 1006 r., ¶w.
Brunon napisał "Żywot pięciu braci męczenników". S± to pierwsi męczennicy polscy wyniesieni na
ołtarze. W poczet ¶więtych wpisał ich Jan XVIII. Patronuj± diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. W
archidiecezji poznańskiej i włocławskiej ich pami±tkę obchodzi się jako ¶więto.
W ikonografii Pięciu Braci Męczenników przedstawianych jest w białych habitach kamedulskich.
Atrybutem jest koło tortury.
9
Zamy¶lenia i komentarze do czytań mszalnych na XXXII tydzień Okresu Zwykłego
14 LISTOPADA 2007
¦roda XXXII tygodnia Okresu Zwykłego
Dzień powszedni
(Mdr 6,1-11)
Słuchajcie więc, królowie, i zrozumiejcie, nauczcie się, sędziowie ziemskich rubieży! Nakłońcie
ucha, wy, co nad wieloma panujecie i chlubicie się mnogo¶ci± narodów, bo od Pana otrzymali¶cie
władzę, od Najwyższego panowanie: On zbada uczynki wasze i zamysły wasze rozs±dzi. Będ±c
bowiem sługami Jego królestwa, nie s±dzili¶cie uczciwie ani¶cie prawa nie przestrzegali, ani¶cie
poszli za wol± Boga, przeto groĽnie i rychło natrze On na was, będzie bowiem s±d surowy nad
panuj±cymi. Najmniejszy znajdzie lito¶ciwe przebaczenie, ale mocnych czeka mocna kara. Władca
wszechrzeczy nie ulęknie się osoby ani nie będzie zważał na wielko¶ć. On bowiem stworzył małego
i wielkiego i jednakowo o wszystkich się troszczy, ale możnym grozi surowe badanie. Do was więc
zwracam się, władcy, by¶cie się nauczyli m±dro¶ci i nie upadli. Bo ci, co ¶więto¶ci ¶więcie
przestrzegaj±, dost±pi± u¶więcenia, a którzy się tego nauczyli, ci znajd± słowa obrony. Poż±dajcie
więc słów moich, pragnijcie, a znajdziecie naukę.
(Ps 82,3-4.6-7)
REFREN: Powstań, o Boże, os±dĽ Twoj± ziemię
„Ujmijcie się za sierot± i uci¶nionym,
oddajcie sprawiedliwo¶ć ubogim i nieszczę¶liwym.
Uwolnijcie uci¶nionego i nędzarza,
wyrwijcie go z r±k występnych”.
Ja rzekłem: „Jeste¶cie bogami,
jeste¶cie wszyscy synami Najwyższego.
Lecz wy pomrzecie jak ludzie,
poupadacie wszyscy jak ksi±żęta”.
(1 Tes 5, 18)
Za wszystko dziękujcie Bogu, taka jest bowiem wola Boża względem was w Jezusie Chrystusie.
(Łk 17,11-19)
Zmierzaj±c do Jerozolimy Jezus przechodził przez pogranicze Samarii i Galilei. Gdy wchodził do
pewnej wsi, wyszło naprzeciw Niego dziesięciu trędowatych. Zatrzymali się z daleka i gło¶no
zawołali: Jezusie, Mistrzu, ulituj się nad nami. Na ich widok rzekł do nich: IdĽcie, pokażcie się
kapłanom. A gdy szli, zostali oczyszczeni. Wtedy jeden z nich widz±c, że jest uzdrowiony, wrócił
chwal±c Boga dono¶nym głosem, upadł na twarz do nóg Jego i dziękował Mu. A był to
Samarytanin. Jezus za¶ rzekł: Czy nie dziesięciu zostało oczyszczonych? Gdzie jest dziewięciu?
żaden się nie znalazł, który by wrócił i oddał chwałę Bogu, tylko ten cudzoziemiec. Do niego za¶
rzekł: Wstań, idĽ, twoja wiara cię uzdrowiła.
10
Zamy¶lenia i komentarze do czytań mszalnych na XXXII tydzień Okresu Zwykłego
Moje zamy¶lenie przy czytaniu Ewangelii.
Dzisiejsza Ewangelia porusza bardzo ważn± kwestię, wdzięczno¶ci Bogu za to co otrzymałem.
Bardzo często staję przed Panem i proszę Go o równe rzeczy. Praktycznie codziennie mam do
Niego jak±¶ sprawę, codziennie w modlitwie o co¶ proszę. Moje pro¶by nasilaj± się zwłaszcza w
chwilach trudnych, w godzinie próby, kiedy życie wydaje sie być tak ciężkie że nie da się go dalej
znosić. Zawsze wtedy potrafię znaleĽć drogę do Boga, zawsze wtedy wiem gdzie trzeba sie udać, w
takich chwilach nigdy nie zapominam o modlitwie, tak jak tych dziesięciu trędowatych wiem gdzie
znaleĽć Nauczyciela, żeby prosić go o uzdrowienie. Kiedy jednak „zostanę uzdrowiony”, kiedy
trudne chwile mijaj±, zakręty życiowe się prostuj± bardzo często zapominam komu powinienem być
wdzięczny, komu powinienem dziękować. Dziesięciu trędowatych prosi mistrza o uzdrowienie.
Wołaj± z daleka, prosz± Mistrza by ten nad nimi sie ulitował i uzdrowił ich z tej strasznej choroby.
Jezus lituje się nad nimi, uzdrawia wszystkich i nakazuje im, aby poszli pokazać się kapłanom
zgodnie z prawem żydowskim. Podczas drogi wszyscy spostrzegaj±, że zostali oczyszczeni. W tedy
dzieje się co¶ znamiennego, dziewięciu idzie dale do ¶wi±tyni, a tylko jeden wraca podziękować
mistrzowi za to co otrzymał, za uzdrowienie. Tylko jeden wiedział co należy uczynić najpierw.
Dobry Jezu, dziękuję Ci za wszystko co otrzymałem, dziękuje za łaskę któr± mnie obdarzasz,
dziękuję za dar wiary dzięki, któr± nieustannie we mnie pogłębiasz, dziękuję za dar nadziei, w
której nieustanni mnie podtrzymujesz, dziękuje za dar miło¶ci, któr± nieustannie mnie obdarzasz i
nieustannie we mnie rozpalasz. Dziękuję Ci Jezu za to, że mogę nazywać się twoim uczniem i, że
mogę wyznać że to Ty Jezu jeste¶ moim Panem i Zbawicielem.
11
Zamy¶lenia i komentarze do czytań mszalnych na XXXII tydzień Okresu Zwykłego
15 LISTOPADA 2007
Czwartek XXXII tygodnia Okresu Zwykłego
Dzień powszedni
(Mdr 7,22-8,1)
Jest bowiem w M±dro¶ci duch rozumny, ¶więty, jedyny, wieloraki, subtelny, r±czy, przenikliwy,
nieskalany, jasny, niecierpiętliwy, miłuj±cy dobro, bystry, niepowstrzymany, dobroczynny, ludzki,
trwały, niezawodny, beztroski, wszechmog±cy i wszystkowidz±cy, przenikaj±cy wszelkie duchy
rozumne, czyste i najsubtelniejsze. M±dro¶ć bowiem jest ruchliwsza od wszelkiego ruchu i przez
wszystko przechodzi, i przenika dzięki swej czysto¶ci. Jest bowiem tchnieniem mocy Bożej i
przeczystym wypływem chwały Wszechmocnego, dlatego nic skażonego do niej nie przylgnie. Jest
odblaskiem wieczystej ¶wiatło¶ci, zwierciadłem bez skazy działania Boga, obrazem Jego dobroci.
Jedna jest, a wszystko może, pozostaj±c sob±, wszystko odnawia, a przez pokolenia zstępuj±c w
dusze ¶więte, wzbudza przyjaciół Bożych i proroków. Bóg bowiem miłuje tylko tego, kto przebywa
z M±dro¶ci±. Bo ona piękniejsza niż słońce i wszelki gwiazdozbiór. Porównana ze ¶wiatło¶ci± -
uzyska pierwszeństwo, po tamtej bowiem nastaje noc, a M±dro¶ci zło nie przemoże. Sięga potężnie
od krańca do krańca i włada wszystkim z dobroci±.
(Ps 119,89-91.130.135.175)
REFREN: Słowo Twe, Panie, niezmienne na wieki
Twoje słowo, Panie, jest wieczne,
niezmienne jak niebiosa.
Twoja wierno¶ć przez pokolenia,
umocniłe¶ ziemię, by trwała.
Wszystko trwa do dzisiaj według Twoich wyroków,
bo wszelkie rzeczy Ci służ±.
Poznanie Twoich słów o¶wieca
i naucza niedo¶wiadczonych.
Okaż Twemu słudze ¶wiatło swego oblicza
i naucz mnie Twoich ustaw.
Niech żyje moja dusza i niech Ciebie chwali,
niech mnie wspieraj± Twoje wyroki.
(Łk 21,36)
Czuwajcie i módlcie się w każdym czasie, aby¶cie mogli stan±ć przed Synem Człowieczym.
(Łk 17,20-25)
Jezus zapytany przez faryzeuszów, kiedy przyjdzie królestwo Boże, odpowiedział im: Królestwo
Boże nie przyjdzie dostrzegalnie; i nie powiedz±: "Oto tu jest" albo: "tam". Oto bowiem królestwo
Boże po¶ród was jest. Do uczniów za¶ rzekł: Przyjdzie czas, kiedy zapragniecie ujrzeć choćby jeden
z dni Syna Człowieczego, a nie zobaczycie. Powiedz± wam: Oto tam lub: Oto tu. Nie chodĽcie tam
i nie biegnijcie za nimi. Bo jak błyskawica, gdy zabły¶nie, ¶wieci od jednego krańca widnokręgu aż
do drugiego, tak będzie z Synem Człowieczym w dniu Jego. Wpierw jednak musi wiele wycierpieć
12
Zamy¶lenia i komentarze do czytań mszalnych na XXXII tydzień Okresu Zwykłego
i być odrzuconym przez to pokolenie.
Moje zamy¶lenie przy czytaniu ewangelii.
Królestwo Boże już nadeszło. Jezus zostawił mi wskazówki, Nauczyciel zostawił mi swoj± nukę i
swój przykład. Musze postępować tak jak On, musze tak jak On budować Królestwo Boże, Ono
faktycznie już nadeszło, już jest, a ja jestem zobowi±zany żeby go głosić słowem i czynem żeby w
tym głoszeniu nie ustawać, ci±gle pod±żać za moim Mistrzem, ci±gle powtarzać jego naukę i nigdy
w tym nie ustawać.
Jezu Chryste spraw proszę żebym nie ustał w głoszeniu Dobrej Nowiny, żebym zawsze chętnie i z
rado¶ci± bym Twoim ¶wiatkiem, żebym nie pozostawał bierny, obojętny na wszystko sprowadzaj±c
swoj± wiarę jedynie do kultu. Jezu pragnę być jak Ty aktywny i niezachwiany w głoszeniu Dobrej
Nowiny, pragnę jak Ty głosić j± słowem i czynem i nigdy w tym nie ustawać. Przymnóż mi siły w
budowaniu Królestwa Bożego nieustannie pogłębiaj moj± wiarę, podtrzymuj mnie w nadziei i
rozpalaj we mnie miło¶ć.
13
Zamy¶lenia i komentarze do czytań mszalnych na XXXII tydzień Okresu Zwykłego
16 LISTOPADA 2007
Pi±tek XXXII tygodnia Okresu Zwykłego
Dzień powszedni
(Mdr 13,1-9)
Głupi już z natury s± wszyscy ludzie, którzy nie poznali Boga: z dóbr widzialnych nie zdołali
poznać Tego, który jest, patrz±c na dzieła nie poznali Twórcy, lecz ogień, wiatr, powietrze chyże,
gwiazdy dokoła, wodę burzliw± lub ¶wiatła niebieskie uznali za bóstwa, które rz±dz± ¶wiatem. Je¶li
urzeczeni ich pięknem wzięli je za bóstwa - winni byli poznać, o ile wspanialszy jest ich Władca,
stworzył je bowiem Twórca piękno¶ci; a je¶li ich moc i działanie wprawiły ich w podziw - winni
byli z nich poznać, o ile jest potężniejszy Ten, kto je uczynił. Bo z wielko¶ci i piękna stworzeń
poznaje się przez podobieństwo ich Stwórcę. Ci jednak na mniejsz± zasługuj± naganę, bo
wprawdzie bł±dz±, ale Boga szukaj± i pragn± Go znaleĽć. Obracaj± się w¶ród Jego dzieł, badaj±, i
ulegaj± pozorom, bo piękne to, na co patrz±. Ale i oni nie s± bez winy: je¶li się bowiem zdobyli na
tyle wiedzy, by móc ogarn±ć wszech¶wiat - jakże nie mogli rychlej znaleĽć jego Pana?
(Ps 19,2-5ab)
REFREN: Niebiosa głosz± chwałę Pana Boga
Niebiosa głosz± chwałę Boga,
dzieło r±k Jego obwieszcza nieboskłon.
Dzień opowiada dniowi,
noc nocy przekazuje wiadomo¶ć.
Nie s± to słowa, nie jest to mowa,
których by dĽwięku nie usłyszano:
Ich głos się rozchodzi po całej ziemi,
ich słowa aż po krańce ¶wiata.
(Mt 24,42a.44)
Czuwajcie, i b±dĽcie gotowi, bo w chwili, której się nie domy¶lacie, Syn Człowieczy przyjdzie.
(Łk 17,26-37)
Jezus powiedział do swoich uczniów: Jak działo się za dni Noego, tak będzie również za dni Syna
Człowieczego: jedli i pili, żenili się i za m±ż wychodziły aż do dnia, kiedy Noe wszedł do arki;
nagle przyszedł potop i wygubił wszystkich. Podobnie jak działo się za czasów Lota: jedli i pili,
kupowali i sprzedawali, sadzili i budowali, lecz w dniu, kiedy Lot wyszedł z Sodomy, spadł z nieba
deszcz ognia i siarki i wygubił wszystkich; tak samo będzie w dniu, kiedy Syn Człowieczy się
objawi. W owym dniu kto będzie na dachu, a jego rzeczy w mieszkaniu, niech nie schodzi, by je
zabrać; a kto na polu, niech również nie wraca do siebie. Przypomnijcie sobie żonę Lota. Kto
będzie się starał zachować swoje życie, straci je; a kto je straci, zachowa je. Powiadam wam: Tej
nocy dwóch będzie na jednym posłaniu: jeden będzie wzięty, a drugi zostawiony. Dwie będ± mleć
razem: jedna będzie wzięta, a druga zostawiona. Pytali Go: Gdzie, Panie? On im odpowiedział:
Gdzie jest padlina, tam zgromadz± się i sępy.
14
Zamy¶lenia i komentarze do czytań mszalnych na XXXII tydzień Okresu Zwykłego
Moje zamy¶lenie przy czytaniu Ewangelii.
Jezus wzywa mnie do czujno¶ci. W tych słowach przebija sie jasny nakaz, że zawsze mam być
gotowym na spotkanie z Nim. Zawsze, każdego dnia mam się spodziewać, że On przyjdzie, ale
jednocze¶nie nie mogę dać się zwie¶ć, bo wielu będzie próbowało to zrobić. W tym opisie poraża
normalno¶ć tego dnia, to że jego nadej¶cie będzie zupełnym zaskoczeniem. Dzień będzie jakich
wiele było przed nim, raczej nikt nie będzie sie spodziewał że to już, „będzie jak za dni Noego” nikt
nie spodziewał się nadchodz±cej katastrofy, nikt nie my¶lał o tym, że Bóg może upomnieć się o
jego duszę. Powtórne przyj¶cie Syna Człowieczego będzie takim samym zaskoczeniem „jedli i pili,
żenili się i za m±ż wychodziły”. Dlatego Nauczyciel nieustannie nawołuje nas do nieustannej
czujno¶ci, nawołuje żeby cały czas być gotowym na Jego przyj¶cie.
Dobry Mistrzu, spraw abym nigdy nie zapomniał o Twoich słowach i zawsze był gotowy na
spotkanie z Tob±. Panie Jezu nie dopu¶ć, abym uległ pokusie, nie dopu¶ć do tego żebym zapomniał
o Tobie, o Twoim słowie i żył w grzechu. Dziękuję Ci Chryste, że zostawiłe¶ mi Sakrament Pokuty
w którym zawsze na mnie czekasz i przebaczasz popełnione zło tak żebym zawsze był czysty i
gotowy na spotkanie z Tob± w dniu Twojego przyj¶cia.
15
Zamy¶lenia i komentarze do czytań mszalnych na XXXII tydzień Okresu Zwykłego
17 LISTOPADA 2007
Sobota XXXII Tygodnia Okresu Zwykłego
Wspomnienie obowi±zkowe ¶w. Elżbiety Węgierskiej, zakonnicy
(Mdr 18,14-16.19,6-9)
Gdy głęboka cisza zalegała wszystko, a noc w swoim biegu dosięgała połowy, wszechmocne Twe
słowo z nieba, z królewskiej stolicy, jak miecz ostry nios±c Twój nieodwołalny rozkaz, jak srogi
wojownik runęło po¶rodku zatraconej ziemi. I stan±wszy, napełniło wszystko ¶mierci±: nieba
sięgało i rozchodziło się po ziemi. Całe stworzenie znów zostało przekształcone w swej naturze,
powolne Twoim rozkazom, by dzieci Twe zachować bez szkody. Obłok ocieniaj±cy obóz i suchy
l±d ujrzano, jak się wynurzał z wody poprzednio stoj±cej: drog± otwart± - Morze Czerwone i pole
zielone - z burzliwej głębiny. Przeszli tędy wszyscy, których chroniła Twa ręka, ujrzawszy cuda
godne podziwu. Byli jak konie na pastwisku i jak baranki brykali, wielbi±c Ciebie, Panie, który¶ ich
wybawił.
(Ps 105,2-3.36-37.42-43)
REFREN: Wspomnijcie cuda, które Pan Bóg zdziałał
¦piewajcie i grajcie Mu psalmy,
rozsławiajcie wszystkie Jego cuda.
Szczyćcie się Jego ¶więtym imieniem,
niech się weseli serce szukaj±cych Pana.
Pobił wszystkich pierworodnych ich kraju,
cały kwiat ich potęgi.
A lud swój wyprowadził ze srebrem i złotem
i nikt nie był słaby w jego pokoleniach.
Pamiętał bowiem o swym ¶więtym słowie
danym Abrahamowi, swojemu słudze.
I wyprowadził swój lud w¶ród rado¶ci,
z weselem swoich wybranych.
(2 Tes 2,14)
Bóg wezwał nas przez Ewangelię, aby¶my dost±pili chwały naszego Pana Jezusa Chrystusa.
(Łk 18,1-8)
Jezus opowiedział swoim uczniom przypowie¶ć o tym, że zawsze powinni modlić się i nie ustawać:
W pewnym mie¶cie żył sędzia, który Boga się nie bał i nie liczył się z ludĽmi. W tym samym
mie¶cie żyła wdowa, która przychodziła do niego z pro¶b±: Obroń mnie przed moim
przeciwnikiem. Przez pewien czas nie chciał; lecz potem rzekł do siebie: Chociaż Boga się nie boję
ani z ludĽmi się nie liczę, to jednak, ponieważ naprzykrza mi się ta wdowa, wezmę j± w obronę,
żeby nie przychodziła bez końca i nie zadręczała mnie. I Pan dodał: Słuchajcie, co ten
niesprawiedliwy sędzia mówi. A Bóg, czyż nie weĽmie w obronę swoich wybranych, którzy dniem
i noc± wołaj± do Niego, i czy będzie zwlekał w ich sprawie? Powiadam wam, że prędko weĽmie ich
w obronę. Czy jednak Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?
16
Zamy¶lenia i komentarze do czytań mszalnych na XXXII tydzień Okresu Zwykłego
Moje zamy¶lenie przy czytaniu Ewangelii.
Jak ważna jest modlitwa? Przez kart Ewangelii co chwile przewijaj± się słowa mistrza dotycz±ce
modlitwy. Jezus nieustannie mnie do niej nawołuje, przekonuje mnie, że każda modlitwa jest
wysłuchana i że w modlitwie mam nie ustawać. Ta przypowie¶ć ¶wietnie to obrazuje, nieuczciwy
sędzia, który nawet Boga się nie boi, nie liczy się z nikim, na nikogo nie ma względu, wysłuchał
ubogiej wdowy bo ta go prosiła. Nie poprzestała jednak na jednej pro¶bie, nie skończyła kiedy on
nie odpowiadał na jaj wezwania. Mimo wszystko nieustannie prosiła go o to żeby wzi±ł j± w
obronę. Ta przypowie¶ć ¶wietnie obrazuje moj± sytuację, modlitwa musi być ci±gła, musi być
nieustannym wołaniem do Ojca, ci±głym wzywaniem jego łaski i uwielbienia Go. Wszystko wydaje
się jasne i oczywiste, ale zadziwiać może tylko jedno, a mianowicie ostatnie słowa Jezusa. „Czy
jednak Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?”. To pytanie może się wydawać
całkowicie wyrwane z kontekstu, ale jest ono całkowicie uzasadnione w tym wła¶nie miejscu, bo
wiara bez modlitwy pozostaje martw±. Nie można wierzyć i się nie modlić.
Dobry Mistrzu, za Twoimi uczniami proszę Cie naucz mnie modlić się. Proszę Cię Jezu naucz mnie
modlitwy i spraw bym w tej modlitwie nie ustawał. Nich imie Twoje będzie błogosławione, nich
chwała Twoja napełni ziemię. Jezu naucz mnie modlitwy, naucz mnie jak w tej modlitwie nie
ustawać.
Kilka informacji na temat patrona dnia.
¦więta Elżbieta Węgierska
Elżbieta urodziła się w 1207 r. w Bratysławie lub na zamku w Sarospatah jako trzecie dziecko
Andrzeja II, króla Węgier, i Gertrudy, siostry ¶w. Jadwigi ¦l±skiej. Miała zaledwie 4 lata, gdy
została zaręczona z Ludwikiem IV, póĽniejszym landgrafem Turyngii. Wychowywała się wraz z
nim na zamku Wartburg. Wyszła za niego za m±ż zgodnie z zamierzeniem swojego ojca dopiero 10
lat póĽniej, w roku 1221, maj±c 14 lat. Z małżeństwa urodziło się troje dzieci: Hermana, Zofię i
Gertrudę. Po 6 latach, w 1227 r. Ludwik zmarł podczas wyprawy krzyżowej w Brindisi we
Włoszech. Tak więc Elżbieta została wdow± maj±c 20 lat.
Elżbieta, zgodnie z frankońskim prawem spadkowym, opu¶ciwszy wraz z dziećmi Wartburg,
zamieszkała najpierw w pobliskim Eisenach, a następnie w Marburgu, gdzie ufundowała szpital, w
którym sama chętnie usługiwała. Oddała się wychowaniu dzieci, modlitwie, uczynkom pokutnym i
miłosierdziu. Jej spowiednikami byli franciszkanin Rudiger i norbertanin Konrad z Marburga,
słynny kaznodzieja i inkwizytor na Niemcy, m±ż bardzo surowy. Prowadził j± drog± niezwykłej
pokuty. W 1228 r. Elżbieta złożyła ¶lub wyrzeczenia się ¶wiata i przyjęła jako jedna z pierwszych
habit tercjarki ¶w. Franciszka.
Ostatnie lata spędziła w skrajnym ubóstwie, oddaj±c się bez reszty chorym i biednym. Zmarła w
nocy z 16 na 17 listopada 1231 r. Sława jej ¶więto¶ci była tak wielka, że na jej grób zaczęły
przychodzić pielgrzymki. Konrad z Marburga, korzystaj±c ze swego stanowiska inkwizytora napisał
jej żywot i zwrócił się do Rzymu z formaln± pro¶b± o kanonizację. Papież Grzegorz IX
bezzwłocznie wysłał komisję dla zbadania życia Elżbiety i cudów, jakie miały się dziać przy jej
grobie. Stwierdzono wówczas ok. 60 niezwykłych wydarzeń. Sprawę poparł także metropolita
Moguncji i ¶w. Rajmund z Penyafort. Po 4 latach Grzegorz IX bull± z 27 maja 1235 r. ogłosił
uroczy¶cie Elżbietę ¶więt±. Jest patronk± elżbietanek (zgromadzenia założonego w Nysie w 1842 r.
17
Zamy¶lenia i komentarze do czytań mszalnych na XXXII tydzień Okresu Zwykłego
przez Dorotę Klarę Wolf, bardzo obecnego w Polsce) oraz III zakonu ¶w. Franciszka, Niemiec i
Węgier. Jej imię przyjęło jako swoj± nazwę kilka zgromadzeń zakonnych i dzieł katolickich.
W ikonografii ¶w. Elżbieta przedstawiana jest w stroju królewskim albo z naręczem róż w fartuchu.
Powstała bowiem legenda, że m±ż zakazał jej rozdawać ubogim pieni±dze i chleb. Gdy pewnego
razu przyłapał j± na wynoszeniu bułek w fartuchu i kazał jej pokazać, co niesie, zobaczył róże,
mimo że była to zima. Jej atrybutami s± także: kilka monet i różaniec.
18

Wróć do strony głównej

Dostrzeganie bliźnich i odkrywanie wartości. Materiały na wesoło i na bardzo poważnie, o nas, dla Was i o całym świecie. Nieoficjalna strona katolicka (także dla niekatolików i wątpiących).
Powrót na stronę główną Info o stronie, kontakty, prawa autorskie itd. Legalność materiałów i oprogramowania na stronie Duszki.pl Wszelkie prawa zastrzeżone (o ile nie zaznaczono inaczej) co do materiałów umieszczonych na stronie, podstronach, skrótach - zarówno jeśli chodzi o teksty, rysunki, muzykę, filmy - są one wytworem i własnością zespołu redakcyjnego Duszki.pl. Pozostałe materiały umieszczamy za zgodą ich twórców. Warunki korzystania z materiałów na stronie Duszki.pl Informacje o ochronie, przetwarzaniu danych osobowych, zapytania i zgloszenia Ochrona danych osobowych na stronie Duszki.pl
Prywatne serwery Zbigniewa Kuleszy zjk.pl. Aktualny dostawca Internetu - Vectra.pl, Wszelkie prawa zastrzeżone. Zespół redakcyjny duszki.pl: redakcja@duszki.pl W sprawie treści i działania strony oraz w sprawie funkcjonowania i udostępniania treści na serwerach duszki.pl - kontakt z administratorem: duszek@duszki.pl lub zjk7@wp.pl