Walentyna Czerniajewa spod
Charkowa z Ukrainy.

^ CIOCIA KROWA I RUMIANKI ^
 

Ł±ka fajna rumiankowa!

Po ni± chodzi Ciocia Krowa,

My¶li sobie: „Jest przyroda

Całkiem piękna! Bardzo szkoda

Zjadać kwiaty. Jest na ł±ce

Każdy kwiatek niby słońce:

żółty kr±żek w nim rumieni,

Wokół jasne ma promienie!

Ale mam ja dawać mleko!

Gdzie jest trawa? O! Nad rzek±!”

Była rzeka niedaleko!

Poszła Ciocia Krowa lekko.

Krowa humor dobry miała

I piosenkę za¶piewała

O rumiankach, co na ł±ce.

J± witało z nieba słońce.



^ DOROSŁY MICHAŁEK ^



Siedział w parku mały Michał
I ciekaw± ksi±zkę czytał.
Dwie dziewczynki obok grały,
Wraz Michałka zapytały:
— Maluch, umiesz czytać sam?
Toż przeczytaj bajkę nam.
 
Chętnie dwom dziewczynkom Michał
Pół godziny bajkę czytał.
Za to Michał od panienek
Dostał jabłko i cukierek.
— Pięknie czytasz, — powiedziały, 
- Znaczy, już nie jeste¶ mały!






 ^ JESIEŃ WITA CIEBIE ^

 
Jesień przyszła znów do lasu.
Kr±z±  li¶cie z wiatrem w walcu.
W lasie róĽne s± zwierzęta.
Lubi± to Jesieni ¶więto.

Z domku swego wyszedł Lis,
Podniósł z ziemi zółty li¶ć.
WITAJ! – pisał Lis starannie
Na tym li¶ciu przywitanie.

Podniósł li¶ć, trzyma na łapie:
-- Nie¶ go, Wietrze! Niech kto¶ go złapie!
Niech rado¶ny  będzie kto¶!
... Złapał li¶ć rogaty Ło¶.

Przywitanie Ło¶ otrzymał.
Był szczę¶liwy. Głow± kiwał.
Z Wiatrem li¶cia pu¶cił Ło¶:
- Niech odbierze jeszcze kto¶!

Odebrała go Wiewiórka.
I się cieszy z podarunku.
Po niej odebrały li¶cia
Zajac, W±ż, Wilk, Jeż i Mi¶.

Ciesz± się, jak małe dzieci!
A co z li¶ciem? Dalej leci!
Nosi Wiatr po lasu li¶cia
Może go spotkałe¶ dzi¶?

Co? Napisu na nim nie ma?
Zółty kolor każdy zna!
Wita Jesień w każdym li¶cie
Cię, kochanie, osobi¶cie!



 ^ KAŻDY MA ROBIĆ SWOJˇ SPRAWĘ ^

 

 

Na dębu gał±zcę dzi¶ sroka siedziała
I w swoim języku co¶ opowiadała,
O wszystkim, co widzi: „Zielone s± trawy...
I brzozy s± białe...” Nie ma innej sprawy?
 
— No znajdĽ sobie sprawę, zajecie, o, sroko!
— Nie! Wolę ja mowić co wpadnie mi w oko.
Ni głosu, ni ¶piewu mi nie dał Pan Bóg,
Toż słowik niech ¶piewa! Muzyczny ma słuch!
Z nas każdy na swiat jest do czego¶ zrodzony,
Dlatego ten swiat jest urozmaicony!

 ^ KOLYSANKA DLA SYNECZKA ^

 
Za¶nij, kochane moje Słoneczko!
Spadła na ziemię nocka chusteczk±.
Za¶nij, syneczku, moje serduszko.
Daj się utulić miękkim poduszkom.
 
Za¶nij, wiaterek piosenki Ci ¶piewa.
Ptaki zasneły, zwierz±tki i drzewa.
¶wiatłem gwiazdeczki mrugaj± na niebie.
Za¶nij, maluszku! ¶pij. Kocham Ciebie.

^ MODNE GROSZKI ^

Kiedy¶, wiesz, biedronki małe
Szare marynarki miały.
W ludzkim ¶wiecie i w przyrodzie
Wszyscy klaniaj± się modzie.

A biedronki, szare żuki,
Były szare, łecz dopóki
Nie zechciały kolorowych
Marynarek sobie nowych.

— Gdzie wzi±ć farby? – pomy¶lały
Sobie dwie biedronki małe.
— Pomysł! – huczy tak Biedronka, —
Kolor wieĽmę dzi¶ od Słonka!

— Też bym mieć czerwon± chciała! —
Krówka Boża powiedziała.
Opalały się na plaży.
Każda z nich już dalej marzy.

— Marynarki s± czerwone...
Czym ozdobić? – my¶l± one.
Poleciały tam, gdzie krzaki.
Obok krzaków kwitły maki.

Zobaczyły, co chwileczka
Z maków sypi± się ziarneczka.
Wdzięczne s± biedronki makom,
Chciały mieć ozdobe tak±.

Pójdziesz w pole, czy do lasu,
Zawsze tam od tego czasu
Spotkasz żuki w marynarkach.
Również s± w ogrodach, w parkach.

Teraz s± po całym ¶wiecie
Tych biedronek żuki-dzieci,
Wnuki oraz dzieci wnuków...
Wiele, wiele jest już żuków!

W¶rod czerwonych mamy dziwne-
Zółty maj± kolor! Inny!
Nie w kolorze jest uroda...
W groszkach! W tym – niezmienna moda!



 ^ WIOSENNY DESZCZYK ^
 

 

Deszczyk pada! Deszczyk pada!

Cała ziemia jemu rada!

Ziemia lubi deszczyk wiosn±,

Po nim trawy szybciej rosn±,

Kwiaty kwitn±, rosn± drzewa,
Drozd w ogrodzie gło¶niej ¶piewa.

Ty, deszczyku , padaj z nieba,

Bo się napić wszystkim trzeba.