Dostrzeganie bliźnich i odkrywanie wartości. Materiały na wesoło i na bardzo poważnie, o nas, dla Was i o całym świecie. Nieoficjalna strona katolicka (także dla niekatolików i wątpiących).
	Strona Duszyczek i Duszków - Internetowa wspólnota pomocy i wsparcia duchowego. Rozmowy, wartości, intencje DUSZKI.PL a tak dokładnie to Duszyczki i Duszki (*) - czyli "Duszkowo" :-) Dzisiaj jest: 2026-07-08 17:41:30 Aktualizacja dnia: 2026-07-08 14:22:36
Gdy oczekujesz pomocy lub sam(a) chcesz innym pomagać. Albo chciał(a)byś porozmawiać o czymś ważnym lub choćby tylko o wczorajszym podwieczorku :-) Dla wszystkich, w każdym wieku - od 0 do 201 lat ;-)

DROGA DO WYBACZENIA POPRZEZ SYSTEMATYCZNY SPACER Z PANEM JEZUSEM NA GOLGOTĘ – ROZWAŻANIA O TYM, JAK TAJEMNICE SZCZʦCIA POMAGAJA MI PRZEZWYCIĘŻYĆ WŁASNE SŁABO¦CI.

Zapewne nie ma takiej osoby, która choć raz nie występowałaby w roli ofiary i sprawcy bólu, fizycznego jak i/lub psychicznego. Kiedy¶ my¶lałam, że lepiej być osob± poszkodowan±, ponieważ moje sumienie nie obci±ża krzywda, jak± komu¶ wyrz±dziłam. Tak było dawniej, dzi¶ postrzegam to zupełne inaczej. Obecnie chciałabym, żeby owych ról w ogóle nie trzeba było grać w naszym życiu. O ileż mniej nieszczę¶ć byłoby do zapomnienia, o ile mniej osób cierpi±cych do pocieszenia i relacji do naprawienia? Tysi±ce, albo nawet i setki tysięcy, żeby nie powiedzieć miliony.

            Je¶li powiedziałam, że wszyscy s± sprawcami i ofiarami, to nie wył±czyłam z tego podziału również siebie. Także przysporzyłam w swoim życiu cierpienia, i od wielu ludzi go do¶wiadczyłam. Gdyby można było zrezygnować z której¶ formy cierpień fizycznej lub psychicznej, zdecydowanie odrzuciłbym t± drug±. Kto¶, kto brutalnie depcze nasze poczucie własnej warto¶ci, ¶wiadomie, z premedytacj±, jest wyj±tkowo okrutnym oprawc±. Sieje ziarno zniszczenia, następnie odchodzi w prze¶wiadczeniu, że miał do tego prawo. I to uważam, choć nie podoba mi się, a jednak jest faktem, jest naturalnym elementem ludzkiej osobowo¶ci – robienie komu¶ przykro¶ci. Trudno mi jest się pogodzić z tego rodzaju krzywd±. Nieraz potrzeba wielu lat, by spojrzeć na swoich krzywdzicieli inaczej, przyjaĽnie, bez żalu w sercu. Zapewne wielu czytaj±c w tym momencie moj± wypowiedĽ, widzi swoje życie i podobne przykłady, które znaj±, jak to się mówi – z autopsji. Gdy byłam dzieckiem, chciałam sprawiedliwo¶ci. Pragnęłam, by krzywdziciel poniósł karę, by poczuł się tak, jak ja. Ale dzi¶ Jezus z Golgoty nauczył mnie, że to nie jest odpowiednie my¶lenie. Wiem, że żal i rozpamiętywanie upokorzeń to strata czasu. Teraz, gdy jest mi Ľle, po prostu rozmawiam z Jezusem. Piszę do niego listy, modlę się, piszę artykuły. W tych wszystkich czynno¶ciach rozmywa się moja krzywda i moje błędy. Miło¶ć tak mnie pochłania, że zapominam o wszystkim, co ów miło¶ci± nie jest. Takim wła¶nie uczuciem, które nie wpisuje się w ten kanon boskich czuło¶ci jest zło¶ć. Kiedy¶ chciałam, by „mój winowajca” żył z „obci±żonym sumieniem” już na zawsze. Ale Mój Przyjaciel uczy mnie, że to nie jest postawa, której ode mnie oczekuje.

            Dlaczego nie chcę, by sprawca miał poczucie winy? Bo to sprawia, że odbieram szczę¶cie jego najbliższym. Zamiast skupiać się na czynieniu dobra, rozdawaniu miło¶ci, „mój krzywdziciel” pogr±ża się w oceanie zła, pływa w mętnej wodzie cierpienia, które sam spowodował. Chcę tylko, by kto¶ zrozumiał, że postępował niewła¶ciwie, by nie podawał zła jak w sztafecie, następnej osobie. Niegdy¶ egoistycznie do tego podchodziłam. Liczył się tylko mój smutek. Wtedy jednak byłam dzieckiem.

            To niezwykle trudna lekcja, ale chyba potrzebna. Mój ból nie może przesłaniać całego ¶wiata. Dzi¶ jestem dorosł± kobiet± i patrzę na moje otoczenie horyzontalnie (albo raczej wła¶ciwej zabrzmi, że się staram się tak patrzeć). Nie mogę oczekiwać, że kto¶ zmieni przeszło¶ć, usunie to co było w niej złe, wymaże okrutne słowa. Moje samoocena nie stanie się przez to wyższa.

            Krzywdziciel jest nie tylko sprawc± smutku. Dla mnie jego usta mog± by Ľródłem bólu, kompleksów, cierpienia, straty, osamotnienia. A dla jego bliskich, te usta s± rajem i samym dobrem. Oczy, które kiedy¶ patrzyły na mnie z pogard±, na innych spogl±daj± z miło¶ci± i trosk±. Dlatego dla nich, a także dla siebie, muszę swój ból schować w sercu, przerobić go, wypłakać i żyć dalej. A je¶li kto¶ mnie wy¶mieje? To przynamniej będzie miał powód, żeby się u¶miechn±ć. Dla mnie istotne jest pytanie, co w tej kwestii ma do powiedzenia Pan Bóg. Zastanawiam się, gdy otworzę księgę życia, co w niej odczytam na stronie pod tytułem wybaczenie? Słowa „Jestem z Ciebie dumny? A może raczej „Twoje my¶li mnie zraniły”.

            Nie da się ukryć, że krzywda boli, nawet bardzo. Ale kiedy ów pal±ce od wewn±trz uczucie staje się nie do zniesienia, to mam przyjaciela, do którego mogę się zwrócić – Pana Jezusa z Golgoty, który przyjdzie do mnie, pomimo własnego krzyża na plecach i powie: „To minie. Tak jak na Golgocie jest kres mojego cierpienia, tak i dla ciebie skoczy się ból. Twoje po¶więcenie, to zwycięstwo w walce nad złem. Zdecydowanie pro¶ciej jest zło rozprzestrzeniać, niż z nim walczyć. Zobacz, idę tutaj niemalże sam. Z setek zwolenników blisko mnie została tylko mama, Jan, i kilka płacz±cych kobiet. Reszta woli szkalować mnie, opluwać, bić, upokarzać w każdy możliwy sposób. Choć teraz wygl±dam na przegranego, zwycięstwo jest po mojej stronie. Przyjdzie dzień, w którym zło samo się o siebie upomni i wymierzy stosown± karę dla tych, którzy je szerz±. Nie doł±czaj do nich. B±dĽ przy mnie. Ja Ci pomogę. Ja będę przy Tobie. Nieważne, że poczucie krzywdy podpowiada ci inne rozwi±zania, że chcesz sprawiedliwo¶ci, że nie rozumiesz – bo ja rozumiem i kiedy¶, jak spotkamy się w niebie, wtedy ci o tym opowiem”.

            Nie chcę pomagać złu. Już dostatecznie długo pielęgnowałam w sobie poczucie krzywdy. Dzi¶ to sam Pan Jezus mnie pociesza. Nie odmówi mi wsparcia, bo razem z nim codziennie, od 10 miesięcy przeżywam jego mękę, której do końca nie rozumiem. Nie rozumiem, ale trwam i zbieram tego owoce.

            Wzorem, dla wszystkich może być Jan Paweł II, który również wybaczył mężczyĽnie, który chciał go zabić. Jan Paweł II był naprawdę wspaniałym człowiekiem, z samym Bogiem siedz±cym na ramieniu. Jemu przyszło to, być może z mniejszym trudem, ponieważ był tak blisko naszego Stwórcy.

            Ja, póki co, nadal walczę, a w tej walce odnoszę moje małe zwycięstwa, czasem porażki. Liczę, że jeszcze wiele się od Pana Jezusa z Golgoty nauczę. Obiecuję, że je¶li tak będzie, natychmiast Wam o tym opowiem.

            Życzę wszystkim skrzywdzonym miło¶ci, blisko¶ci i troskliwej opieki Jezusa, który pomaga każdemu uzdrowić jego zranione serce. Może jego działania nie s± natychmiastowe, ale na pewno s± trwałe i zawsze rodz± owoce. Bo przecież Golgota już zbiera swoje słodkie owoce. Choć nawóz pod uprawy był gorzki, to co wyrosło, jest wspaniałe, czyste i niewyobrażalnie piękne.

Życzę wiele dobrego każdemu, w każdej sprawie optymizmu, a od najbliższych jak najwięcej miło¶ci i zrozumienia.

Duszyczka Perełka