Dostrzeganie bliźnich i odkrywanie wartości. Materiały na wesoło i na bardzo poważnie, o nas, dla Was i o całym świecie. Nieoficjalna strona katolicka (także dla niekatolików i wątpiących).
	Strona Duszyczek i Duszków - Internetowa wspólnota pomocy i wsparcia duchowego. Rozmowy, wartości, intencje DUSZKI.PL a tak dokładnie to Duszyczki i Duszki (*) - czyli "Duszkowo" :-) Dzisiaj jest: 2026-07-10 23:11:41 Aktualizacja dnia: 2026-07-08 20:30:14
Gdy oczekujesz pomocy lub sam(a) chcesz innym pomagać. Albo chciał(a)byś porozmawiać o czymś ważnym lub choćby tylko o wczorajszym podwieczorku :-) Dla wszystkich, w każdym wieku - od 0 do 201 lat ;-)

Osieroceni rodzice

OSIEROCENI RODZICE – KRZYŻ, KTÓRY GNIE  KOLANA KAŻDEGO, JEST NIEWYOBRAŻALNIE TRUDNY,
A DLA POGRˇŻONYCH W SMUTKU ŻAŁOBNIKÓW NIE SPOSÓB ZNALE¦Ć SŁÓW POCIECHY

Od jakiego¶ czasu wchodzę na strony osieroconych rodziców i ¶ledzę ich losy z ogromnym bólem serca. Zastanawiam się, sk±d oni maj± w sobie siłę, żeby dalej żyć, po tak ogromnej stracie. Szczególnie pochylam się nad losem rodziców kilkuletnich aniołków, którym Pan Bóg zesłał łaskę macierzyństwa, tudzież ojcostwa, na krótk± chwilę, a następnie zabrał ich cudnego maluszka do siebie. Jestem pełna podziwu dla nich. Osobi¶cie nie wiem, czy podołałaby tam ogromnej stracie i tak wielkiej tęsknocie, jakie im towarzysz±. Kto¶ m±dry kiedy¶ powiedział że „anioły zawsze umieraj± zbyt wcze¶nie”. I tak wła¶nie tłumaczę sobie ¶mierć i cierpienie niewinnych dzieci.

Dzieci, to dla mnie ogromna rado¶ć i szczę¶cie. Uwielbiam przebywać w ich towarzystwie, patrzeć jak rosn±, rozwijaj± się, jak się u¶miechaj±, lub tul± do osoby dorosłej. Wszystkie te małe istotki, s± bardzo bliskie memu sercu. Dlatego, gdy której z nich umiera, zawsze popadam w przygnębienie. My¶lę sobie, że może jestem za mało doskonała, skoro modlę się o cud, a w zamian Pan Bóg przywołuje je do siebie. Los zamiast u¶miechn±ć się do rodzica, brutalnie wyrywa im z r±k ich ukochan± pociechę. Gdyby nie wiara i ¶wiadomo¶ć, że te małe skarby na pewno s± w niebie, spokojne, szczę¶liwe, bez bólu, nie wytrzymałabym informacji o ich odej¶ciu.

Gdy jaki¶ aniołek zamyka oczka tu na ziemi, i zapada w niebiański sen, natychmiast opiek± modlitewn± obejmuje jego rodziców. Wiem, że jestem tylko kim¶ obcym, nieważnym, mało znacz±cym. Ale my¶l, o cierpi±cych rodzicach towarzyszy mi każdego dnia. Bardzo, ale to bardzo chciałabym im pomóc, ale nie umiem. Potrafię się tylko modlić i jedynie taki prezent im ofiarować. Chciałabym im powiedzieć poprzez ten artykuł, po prostu że jestem. Nie zapominałam o nich, gdy sama borykałam się z trudnymi problemami osobistymi, i nie zapominam o nich w tej chwili, gdy mój życiowy zakręt nareszcie się prostuje. Drodzy rodzice, jestem i modlę się za was, by wam było lżej, by Pan Bóg choć czę¶ć waszego bólu odj±ł od Was. I jestem pewna, że pomagaj± mu w tym wasze małe aniołki. Gdy wasze życie na ziemi się skończy, spotkacie się z waszymi pociechami w niebie. Sk±d to wiem?

Jestem pewna, że gdy Pan Bóg wezwie do siebie osieroconego rodzica, w niebie następuje magiczna, przepiękna scenka. Mama lub tata, stoj±cy na niewielkiej, puchatej chmurce, w oddali słychać delikatn± muzykę harfy, anioły jeden po drugim podaj± rękę nowo przybyłemu i wtem przybiega mały, roze¶miany aniołek, który z całej siły przytula się do rodzica, szepcz±c mu jednocze¶nie do ucha: „Było mi tutaj bardzo dobrze. Ani jedna łza nie popłynęła po moim policzku, nie chorowałem, nikt nie zrobił mi krzywdy. I cały czas strzegłem cię z góry. Siedziałem ci na ramieniu, choć mnie nie wiedziałe¶. Ocierałem łzy, gdy spływały po twej twarzy, goiłem wszystkie twoje rany, zwłaszcza te, które zadali ci bliĽni, i które trudno było zagoić. Zawsze byłem, rozwi±zywałem sprawy niemożliwe, modliłem się o twoje zdrowie i pilnowałem, by piasek nie sypał się do twoich oczu. Na każdy dzień matki przychodziłem z niebiańskimi kwiatami, całowałem mamę słodko w policzek, a w dzień ojca klepałem go ramieniu i ¶ciskałem dłoń. Byłem wtedy, gdy odnosiłe¶/a¶ sukcesy w pracy, gdy szedłe¶/a¶ na emeryturę i pokazywałem z cał± moc±, jak tylko mogłem, piękno nieba, w którym mieszkałem już tyle lat. Tak bardzo serduszko bolało mnie, gdy było ci smutno, gdy patrzyłem, jak godzinami wylewasz hektolitry łez, jak gniewasz się na Pana Boga, jak pogr±żasz się w cierpieniu i nie widzisz sensu życia. Szeptałem ci wtedy do ucha, że to się skończy, ja jestem już tego pewien, ty póki co w to wierzysz, lub przestała¶/e¶ bo tak bardzo cię wszystko w ¶rodku bolało. Ale póĽniej nadchodził taki dzień, w którym podnosiłe¶/a¶ się, nabierała¶/e¶ sił i szedłe¶/a¶ dalej. Moi koledzy aniołkowie, bardzo się wtedy cieszyli. Oni z kolei strzegli swoich rodziców. I tak wła¶nie minęły mi te lata, gdy się nie wiedzieli¶my. Nie musisz mówić, co ty przeżyłe¶, bo ja znam każd± sekundę twojego życia, od chwili, gdy zamieszkałem w niebie.” A wiecie, co my¶lę, dzieje się potem? Mama, lub tato u¶miechaj± się do swojego małego skarba i razem z nim id± na ¶liczn±, kwiecist± ł±kę, by pobawić się z nim i jego figlarnymi, cieplutkimi i serdecznymi kolegami. Ciężar, który nosił ów rodzic w głębi duszy, dorosłe anioły wyrzucaj± z niego i rozkruszaj± w drobny mak. Zamiast bólu i niezno¶nej tęsknoty, w powietrzu unosi się zapach ulgi, miło¶ci, serdeczno¶ci, u¶miechu.

            Ja bardzo wierzę, że moje aniołki s± w niebie i spełniaj± wszystkie moje „zachcianki”. Kiedy¶, powiedziałam że chciałabym by się wypogodziło w pochmurny dzień, i nie minęło kilka godzin, a na niebie za¶wieciło piękne, cytrynowe słoneczko i zrobiło się cieplutkoJ Przypadek? Ja my¶lę, że nie. Teraz już wiem, że nic nie jest dziełem przypadku, nawet to ¶liczne popołudnie. Ja wiem, że jestem tylko obcym człowiekiem i nie powinnam pisać, że krzywda osieroconych rodziców w sposób bezpo¶redni mnie dotyka, ale trochę tak jest. Po lekturze postu od cierpi±cych rodziców, jest mi ciężko. Czasem przychodzi do mnie natchnienie, by napisać parę słów. I na duszy robi się wtedy lżej. Chciałabym choć cz±stkę bólu rodziców wzi±ć na siebie, niestety to niemożliwe. Jedyne co mogę, to modlić się i oddawać w ręce Pana Boga wszystkie ich cierpienia. Nie zapominam o osieroconych rodzicach nigdy, co dzień noszę ich w swoim sercu i szczerze współczuję. Ale w moi sercu jest również scena ich spotkania z dziećmi w niebie. I ona daje mi nadzieję. Oby choć cień tej nadziei, spłyn±ł na osieroconych rodziców. Wierzę, że tak będzie. A je¶li nie, to pamiętajcie kochani, jet kto¶, kto o was my¶li i modli się. Tak po prostu. Modlę się o was zwyczajnie, tak jak zwyczajny jest wasz przeogromny ból.

Duszyczka Perełka