Dostrzeganie bliźnich i odkrywanie wartości. Materiały na wesoło i na bardzo poważnie, o nas, dla Was i o całym świecie. Nieoficjalna strona katolicka (także dla niekatolików i wątpiących).
	Strona Duszyczek i Duszków - Internetowa wspólnota pomocy i wsparcia duchowego. Rozmowy, wartości, intencje DUSZKI.PL a tak dokładnie to Duszyczki i Duszki (*) - czyli "Duszkowo" :-) Dzisiaj jest: 2026-07-08 19:41:38 Aktualizacja dnia: 2026-07-08 14:22:36
Gdy oczekujesz pomocy lub sam(a) chcesz innym pomagać. Albo chciał(a)byś porozmawiać o czymś ważnym lub choćby tylko o wczorajszym podwieczorku :-) Dla wszystkich, w każdym wieku - od 0 do 201 lat ;-)

Rocznica 20 lat oficjalnego działania Duszków w dniu 01.11.2025 i 19 lat strony Duszki.pl! ^(*):-) Serdecznie zapraszamy!

UWAGA! Ten serwis, strona i podstrony mogą używać cookies i podobnych technologii (brak zmiany ustawienia przeglądarki oznacza zgodę na to)!

Refleksje ¶wi±teczne Duszków i ich Przyjaciół

MOJE ZMARTWYCHWSTANIE

Zmartwychwstanie... Od czego tu zacz±ć? Niby jestem dziennikarzem, na co dzień piszę teksty i czytam je, ale, jak się okazuje, pisanie o Zmartwychwstaniu nie jest wcale łatwe. Ale spróbuję...

Oczywi¶cie, nie przez przypadek dzień Zmartwychwstania Jezusa przypada na wiosnę, kiedy wszystko, co wokoło nas, budzi się do życia. Pojawiaj± się nowe, ¶wieże, zielone li¶cie, pierwsze kwiaty, a ptaki powoli szykuj± się do powrotu do starych gniazd. Ostatnio moim udziałem było wiele przeżyć, po których powoli się odradzam, a więc jakby potrosze zmartwychwstaję.

Ponad dwa miesi±ce temu zaczęła mnie zwalać z nóg choroba – infekcje następowały jedna po drugiej. Po ostatnim, najsilniejszym uderzeniu infekcji, które nast±piło w lutym, znalazłam się w szpitalu i przebywałam na dwu oddziałach – internistycznym i neurologii. Wróciłam już do domu, do swoich zajęć (i do Duszków!), wierzę, że będzie coraz lepiej. Diagnozy lekarzy nie s±, coprawda, pocieszaj±ce, ale ja już wiem, kto jest Najlepszym Lekarzem...

Przez cały czas wspierali mnie moi Rodzice, a także Ukochany i Przyjacióka, którzy s± daleko ode mnie, ale stale dawali mi odczuć, że s± ze mn± duchowo.

Przede wszystkim – cały czas był ze mn± On, Jezus, który trzymał mnie za rękę, gdy cisnienie zaczynało niebezpiecznie spadać czy gdy odczuwałam bardzo silne bóle głowy. Był ze mn± w chwilach zw±tpienia, dodawał sił i nadziei na to, że będę zdrowa.

Obecnie czuję, że On dodaje mi skrzydeł, umacnia, pomaga w budzeniu się z choroby do normalno¶ci. Przeżywam teraz okres podejmowania ważnych dla mnie - i nie tylko - decyzji, wyborów, realizacji zamierzeń i planów. On cały czas jest przy mnie...

Cierpiał na krzyżu, umarł i zmartwychwstał - daj±c nadzieję całej ludzko¶ci – i mi też! Spotkałam Go 20 lat temu (moja rodzina była ateistyczna) i On ani przez moment się ze mn± nie rozstał! Nie puszczał, trzymał – nawet wtedy, gdy Go zawodziłam czy obrażałam swoimi grzechami i niegodnymi występkami. 20 lat temu spotkałam Go na swojej drodze, a 19 lat temu zostałam chrze¶cijank±. Czyli, jak widać, On był drog± do mego zmartwychwstania, nawrócenia, przemiany...

Wiem, że „po tym poznaj±, że¶cie uczniami Moimi, je¶li będziecie się wzajemnie miłowali...” Po swoim zmartwychwstaniu duchowym - z grzechu, a obecnie po zmartwychwstaniu z choroby – odczuwam bardzo mocn± potrzebę służenia Mu poprzez miłowanie, postrzeganie Go w innych ludziach – daleko i blisko. Różnie wychodzi, ale wiem, że On mnie nie opu¶ci i będzie wspierał...

 Wiosna...Wszystko się budzi do życia... Chłody ustępuj±, a zaczynaj± panować słońce i ciepło. Wszystko zmartwychwstaje razem z Nim... życzę każdemu z Was, którzy będ± czytali te słowa, by radosny ¶piew „Alleluja!” rozlegał się w Waszych sercach każdego dnia i by¶cie wierzyli, że Pan w WAS Zmartwychwstał!

 

Chrystus Pan Zmartwychwstał!

Prawdziwie Zmartwychwstał!

Alleluja!

 Duszyczka Irenka

RADO¦Ć W DAWANIU SIEBIE INNYM

Za pasem ¦więta Wielkanocne AD 2009. Często wracam jednak my¶lami do ¦wi±t Wielkanocnych z roku 2002. Go¶ciłam wtedy u siebie dwoje dzieci z Domu Dziecka.
Byli to chłopcy w wieku 6 i 8 lat. Był to ich kolejny pobyt u mnie a zarazem ostatni, choć nie wiedzieli¶my jeszcze o tym.
Przywiozłam ich do siebie w Wielki Czwartek. Mój dom w momencie zmienił się w „mini przedszkole”, bo razem z moj± córk± zaczęli nieĽle dokazywać.
W Wielki Pi±tek zabrałam ich do Ko¶cioła. Na  widok Grobu Pańskiego otworzyli buzie ze zdziwienia.
- To Pan Jezus naprawdę umarł? Dlaczego? Kiedy? Kto Go zabił? Czy to prawdziwi żołnierze pilnuj± Grobu?
Setki pytań i na wszystkie oczekiwali odpowiedzi. Bardzo chciałam zaspokoić ich dziecięc± ciekawo¶ć, musiałam się nieĽle „produkować” by temu sprostać.
Ci±g dalszy nast±pił w Wielk± Sobotę. Bardzo intrygowało ich malowanie pisanek, wykazali się wielk± pomysłowo¶ci±. Nieważne, że kuchnia wygl±dała jak pracownia artysty malarza.
Rado¶ć i u¶miech na buziach dzieci- BEZCENNE.
¦więcenie pokarmów to kolejne wielkie wydarzenie; szykowanie ¶więconki, przestawianie baranka, kurki i zaj±czka w różne miejsca w koszyku. W ko¶ciele bardzo pilnowali, aby do koszyków dotarło sporo wody ¶więconej. Zdziwili się, że żołnierze dalej pilnuj± Pana Jezusa i nast±pił dalszy ci±g pytań zwi±zanych ze ¦więtami.
Procesja Rezurekcyjna ze ¶wiecami dopełniła wszelkich wrażeń.
W poniedziałek nast±pił dzień pożegnania; nie wiedzieli¶my wówczas, że się już nie spotkamy-, ale nie to jest tutaj najważniejsze. Chłopcy na pocz±tku maja trafili do rodziny zastępczej i s± tam do dzi¶, mam nadzieję, że maj± się dobrze.. Ja dopiero póĽniej u¶wiadomiłam sobie, że do tej pory w całym swoim życiu nie mówiłam nigdy tak dużo i tak często o Bogu, o Jezusie Chrystusie, o wierze, o zmartwychwstaniu, o rzeczach wielkich i małych, ale bardzo istotnych dla człowieka. Wypowiedzenie gło¶no pewnych prawd życiowych, które wydaj± się nam oczywiste pozwoliło mi zrozumieć, o co tak naprawdę w życiu chodzi.
Możemy przezywać jeszcze wiele Wielkich Pi±tków rozpamiętuj±c Mękę Pańsk± i możemy ¶piewach setki razy radosne Alleluja, ale jeżeli nie nazwiemy pewnych spraw po imieniu i nie podzielimy się z drugim człowiekiem tym, co mamy to nasze życie będzie puste, bo czy można żyć tylko dla siebie? Pewnie można, ale, po co?
Nie było mi łatwo przez te parę dni ( i przez wcze¶niejsze pobyty chłopców u mnie) zapanować nad dziećmi tak bardzo okaleczonymi psychicznie a także fizycznie przez swoich rodziców. Były to dzieci nieufne a jednocze¶nie tak bardzo potrzebowały żeby kto¶ ich przytulił. Największ± rado¶ci± dla mnie było stwierdzenie starszego z braci, że też chce taki dom jak mój i żeby jego żona była u¶miechnięta „ tak jak ty, ciociu” i żeby nie krzyczała na dzieci; gdy przygotowywał się do Pierwszej Komunii ¦więtej, trochę się m±drzył i często wołał „ja wiem, bo ciocia mi mówiła”.
Moja rola , jako rodziny zaprzyjaĽnionej z Domem Dziecka polegała na tym, że zapraszałam do siebie takie dzieci, w stosunku do których nie zakończył się proces o odebranie praw rodzicielskich ich rodzicom i z tych też względów nie mogły trafić do adopcji lub rodzin zastępczych, a nie chciał ich nikt z rodziny…
Dzięki tym dzieciom nauczyłam się cieszyć ¦więtami od nowa. Zaraziły mnie swoj± szczer±, dziecięc± i prawdziw± rado¶ci±. Nie liczył się wysprz±tany dom i wyszukane potrawy – najważniejszy był czas spędzony razem na zabawie, na rozmowie o Bogu i o …. malowaniu paznokci.
Pokazali mi, że pomimo doznanych krzywd i cierpień można się cieszyć i ¶miać, można mieć plany na przyszło¶ć, można zmartwychwstać razem z Jezusem.
Moja dusza dzięki nim –zmartwychwstała, a w nich mam nadzieję została czastka tego, co chciałam im przekazać.

ŻYCZENIA